“ဒါေၾကာင့္ မင္းတို႔ကို ငါေျပာ ပါတယ္”
“ၿပီးမွ ငါ ေျပာပါ တယ္လာ လုပ္မေနနဲ႔ ေသာ္ဇင္ရာ”
“မင္း ဖဲမေကာင္းလို႔ ရွမ္းကိုးၿမီး ေျပာင္းေဆာ့ ရေအာင္ ေျပာတဲ့ အပင္က  ငါေျပာတာေလ မင္းေတာင္မွ ဖဲ႐ံႈးရတဲ့ အထဲ အာ႐ံုမစား စမ္းနဲ႔လို႔ ေျပာေသးတယ္”

“ကိုရင္က ၿမိဳ႕ဦး ေက်ာင္း စာသင္ တိုက ၹၹၹၹၹႀကီးကေနာ္”
“ဟုတ္ပါတယ္။ ဒကာမေလး”

"ကိုရင့္ အသက္ ဘယ္ေလာက္ရိွၿပီလဲ”
“၁၆ ႏွစ္ပါ။ ဒကာမေလး”
“ဟင္း၊ တပည့္ေတာ္မလည္း ၁၆ ႏွစ္ပါပဲ”

“ကိုယ္ခ်စ္ကို မရွာနဲ႔၊ သူခ်စ္ကို ရွာဟဲ့”တဲ့။အပ်ဳိ စမျဖစ္ခင္ ကေလးသာသာ အရြယ္ ကတည္းက ႏြဲ႔ေလးေ၀ တစ္ေယာက္ အပ်ဳိေလး၊ အပ်ဳိလတ္၊ အပ်ဳိႀကီးတို႔ စုေ၀း တိုင္ပင္ရာတြင္ ၾကားခဲ့ ရသည့္ စကား။

သာမန္ မနက္ခင္း တစ္ခု ျဖစ္ပါတယ္။ အရာ အားလံုးက သမား႐ိုးက် ျဖတ္သန္း ေနၾကတဲ့ အဲဒီ မနက္ခင္း တစ္ခုမွာ ကၽြန္ေတာ့္ အတြက္ေတာ့ တစ္စံုတစ္ခု လိုအပ္ ေနခဲ့တယ္။

“No man is an island” လူဆိုတာ ကၽြန္းမဟုတ္၊ သီးျခားေနလို႔ မရ၊ အသည္း မမာႏိုင္တာမ်ဳိးတဲ့။ မွန္တာေပါ့ေနာ္။