ဇန္န၀ါရီလ teen မဂၢဇင္းရဲ႕ Experience Exchange  က႑ အတြက္ ေရာက္ရွိ လာတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ ေတြက စိတ္၀င္ စားစရာပါ။

တစ္ေယာက္က အနာဂတ္ရဲ႕ မ်ဳိးဆက္သစ္ sတြအတြက္ ကေလး ထိန္းေက်ာင္း စတင္ ဖြင့္လွစ္ထား သူ ေနာက္တစ္ေယာက္ ကေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းနဲ႔ တျခား Accessories စုေဆာင္းဖို႔ ၀ါသနာႀကီး သူပါ။ လုပ္ငန္း တစ္ခုကို စတင္ လႈပ္ရွားေဆာင္ ရြက္တဲ့ သူတိုင္းမွာ ေက်ာ္ျဖတ ္ရတဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ ေတြကို သူတို႔လည္း ၾကံဳေတြ႕ ၾကရပါတယ္။ ရရိွ လာတဲ့ အေတြ႕ အၾကံဳေပၚမွာ ကိုယ္ရဲ႕ ဆံုးျဖတ္ခ်က္ စိတ္ကူးနဲ႔ ျဖတ္သန္းရင္း အဖိုးတန္တဲ့ အေတြ႕အၾကံဳ ေတြ ရရိွၾက ရတာပါ။ ဒီတစ္ ပတ္ရဲ႕အေတြ႕အၾကံဳ ေတြကလည္း ၀ါသနာတူ ေတြအတြက္အ ေတြ႕အၾကဳံ တစ္ခု ခုရမယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။

အမည္-သီရိသက္
အသက္-၂၂ ႏွစ္
ပညာအရည္အခ်င္း-တတိယႏွစ္၊ ပထ၀ီ
လက္ရိွအလုပ္အကိုင္-ကေလးထိန္းသိမ္းျပဳစုေရးေက်ာင္း
ကၽြန္မက ငယ္ငယ္ ကေလး ကတည္းက အနာဂတ္ရဲ႕ ရင္ေသြးငယ္ေလး ေတြကိုခ်စ္တယ္။ ျဖဴျဖဴ၊ မည္းမည္း၊ ပိန္ပိန္၊ ရွည္ရွည္၊ ဘာပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ကေလးငယ္ ေလးေတြကို သနားတယ္။ ခ်စ္တယ္။ ကေလးေတြနဲ႔ အတူ ေနရမဲ့ အေၾကာင္း ကို စဥ္းစား လိုက္ေတာ့ ကေလး ထိန္းသိမ္း ျပဳစုေရး ေက်ာင္းေလး ဖြင့္လွစ္မယ္ လို႔ ေပၚလာတယ္။ ကၽြန္မ ေက်ာင္းေလးက တစ္ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရိွေသး တယ္။ ဒီေက်ာင္းစ မဖြင့္ခင္ ကေတာ့ သင္တန္းေတြ တက္ျဖစ္တယ္။ အေတြ႕အၾကံဳ ယူျဖစ္တယ္။ ၂ ႏွစ္ေလာက္ ႀကိဳက်င့္ ထားတာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ တကယ္လည္း လုပ္ျဖစ္ေရာ အဲဒီမွာ မေတြ႕ခဲ့ ရတဲ့အ ေတြ႕အၾကံဳ ေတြပါထပ္ ေတြ႕ရပါ ေလေရာ။ သိတ အတိုင္း ပဲေလ။ သားသား မီးမီးဆိုတာ ေလးေတြက အေမ့ ရင္ခြင္ ကေန စတင္ ခြဲခြာရၿပီ ဆိုမွာေတာ့ သူတို႔ ငိုၾကတာေပါ့။ ငိုတာမွ တစ္ပတ္ေလာက္ ကိုၾကာတာပါ။ ဒါေတာင္မွ အလြန္ဆံုး ၂ လ၊ ၃ လအထိ ငိုတတ္တဲ့ ကေလးလည္း ေတြ႕ဖူးတယ္။ ကၽြန္မ အဲဒီဒဏ္ကို ကေလးေတြကို ခ်စ္ေတာ့ မခံစား ႏိုင္ေပမဲ့ သူတို႔ ဘ၀ေလးေတြ တိုးတက္ဖို႔ အတြက္သည္း ခံရတာ ပါပဲ။ တခ်ဳိ႕ ကေလးေတြက အရမ္း အလိုလိုက္ ထားခံရေတာ့ အရမ္းဆိုး တယ္။ ဒါေပမဲ့ သူတို႔ေလး ေတြလည္း သူငယ္ခ်င္းေတြ အမ်ားႀကီးနဲ႔ ေတြ႕ေတာ့ စိတ္ဓာတ္ေလးေတြ ေျပာင္းသြားတယ္။ ဖေယာင္းေလးလိုပဲ ပံုသြင္းရလြယ္ တယ္။ ကစားကြင္းနဲ႔ စိတ္ေျပာင္း ရတာရိွတယ္။ အ႐ုပ္ေတြနဲ႔ စိတ္ေျပာင္း ရတာ ရိွတယ္။ တီဗီြေတြ၊ သီခ်င္းေခြေတြ၊ ကာတြန္းကားေတြ ဖြင့္ျပၿပီး စိတ္ေျပာင္း ရတာ ရိွတယ္။ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ဆရာမေတြက ယုယ ပိုက္ေထြးၿပီး၊ ခ်ီပိုးၿပီး ေခ်ာ့ျမႇဴရင္း စိတ္ေျပာင္း ရတာ ရိွတယ္။ မုန္႕ေကၽြးၿပီး ေခ်ာ့ရတာ ရိွတယ္။အမ်ဳိးစံု ပါပဲ။ ၂ ႏွစ္ခြဲ ကစၿပီး လက္ခံတာ ဆိုေတာ့ တခ်ဳိ႕ သားသား မီးမီးေလး ေတြက ႐ႈး႐ႈး ေပါက္မယ္။ ဘြတ္ဘြတ္ ပါမယ္လို႔ မေျပာတာ ေတြလည္း ရိွတယ္။ အဲဒီအခါ က်ရင္လည္း ရြံစရာ မဟုတ္ဘဲ ရယ္စရာက ပိုျဖစ္ သြားတယ္။ လာလုပ္ တဲ့၀န္ထမ္း ေတြကလည္း ကေလး ခ်စ္တဲ့ ဓာတ္ခံစိတ္နဲ႔ လာလုပ္တာဆိုေတာ့ ေလ။ တစ္ခါတ ေလက်ရင္ ဘာနဲ႔မွေခ်ာ့ လို႔မရ၊ စိတ္ေျပာင္းလို႔ မရဘဲ ဆရာမ ကိုယ္တိုင္ ကျပမွ ဆိုတာမ်ဳိးလည္း ပါတတ္တယ္။ အရမ္းကို စိတ္ရွည္ ရတဲ့ အလုပ္ပါ။ ဘာပဲေျပာ ေျပာကေလး ဆိုတာျဖဴစင္ တယ္။ ဟန္ေဆာင္မႈ ကင္းတယ္။ သူတို႔ေတြနဲ႔ ေနရတာ အရမ္း ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းပါတယ္။

အမည္-ခင္ျမတ္မိုရ္
အသက္- ၂၀ ႏွစ္
ပညာအရည္အခ်င္း-ဒုတိယႏွစ္၊ အဂၤလိပ္စာ
ခင္ျမတ္က တံဆိပ္ေခါင္း ေတြကို အရမ္း ႀကိဳက္ေတာ့ သိမ္းထား တတ္တယ္။ ကိုယ့္ဆီလာ တဲ့စာေတြက တံဆိပ္ေခါင္း ေတြကိုလည္း ညႇပ္ၿပီး သိမ္းတယ္။ အသစ္ေတြကို လည္း ၀ယ္ၿပီး စုတယ္။ ၿပီးေတာ့ အင္တာနက္က ေနရွာ ၿပီးရတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း ေတြကိုလည္း ဆြဲခ်ၿပီး သိမ္းထားတယ္။ စာအုပ္ တစ္အုပ္မွာ ကပ္ၿပီးသိမ္း ထားတဲ့ တံဆိပ္ ေခါင္းေတြလည္း ရိွတယ္။ အလြတ္သိမ္း ထားတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း ေတြလည္း ရိွတယ္။ အခုဆိုရင္ ၄ ႏွစ္ အတြင္းမွာ ခင္ျမတ္ရဲ႕စာေရးစားပြဲ အံဆြဲ ၂ ခု အျပည့္ပဲ။ တျခား ဘယ္လို စိတ္ကူးမွ မရိွပါဘူး။ အေရာင္စံုအေသြးစံု တံဆိပ္ေခါင္းေလးေတြကို ျမင္ေနရရင္ကိုပဲ စိတ္ခ်မ္းေျမ့လို႔ပါ။ တစ္ေန႔ကို ၃ ခါ ပံုမွန္ ထုတ္ၾကည့္ ျဖစ္တယ္။ လူပံုနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္း ေတြထက္ စာရင္ ႐ိုးရာပံု ေလးေတြနဲ႔ ပန္းခ်ီပုံ ေလးေတြနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္းကို ပိုႏွစ္သက္ တယ္။ ၿပီးေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္း အျပင္ တျခား စာေရး ကိရိယာ Accessories, အလွအပ Accessories, ေတြကိုပါ စုတယ္။ မသံုးဘဲနဲ႔ ေတြ႕သမွ် ၀ယ္သိမ္း လို႔ မိဘေတြရဲ႕ အဆူခံ ရေပါင္းမ်ားၿပီ။ သံုးေပမဲ့ လည္း၀ယ္အား ကမ်ားေနေတာ့ ပစၥည္းက ပံုေန တာေပါ့။တစ္ေန႔ တစ္ေန႔ အသစ္ အဆန္းေတြ ကလည္း တအား ေပါတာကိုး။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ေတြ႕ရင္ မေနႏိုင္ဘူး။ ရိွသမွ် မုန္႔ဖိုးနဲ႔ ၀ယ္စုတယ္။ အလွအပ Accessories,  ေတြကေတာ့ ၀ယ္လည္း ၀ယ္။ သံုးလည္းသံုး၊ သိမ္းလည္း သိမ္း အရမ္း အဆင္ ေျပတယ္။ ပိစိေ သးေသးေလး ေတြနဲ႔ အႀကီးႀကီးေတြ ပိုစု ျဖစ္တယ္။ အလယ္အလတ္ ပံုမွန္ဆိုဒ္ သိပ္မရိွဘူး။ တခ်ဳိ႕ဟာေတြဆို အျပင္ ဧည့္ခန္းမွာ ထုတ္မထားရဲဘူး။ အိပ္ခန္းထဲက ႐ိႈးေက့ထဲမွာပဲ ေသာ့ခတ္ သိမ္းထားတယ္။ ဟိုး တုန္းက ပစၥည္း ဆန္းဆန္းေလးေတြ ကိုယ္ႀကိဳက္ တဲ့ဟာေလး ေတြကို ခင္တဲ့ သူေတြက အတင္း ေတာင္းသြား တတ္လို႔ေလ။

သင္းပပ
(Teen မဂၢဇင္း ဖန္န၀ါရီလ ၂၀၁၃)