|
Written by အယ္ဒီတာ
|
|
Tuesday, 15 January 2013 18:52 |
 စာေရးသူ ေတြရဲ႕ စာေတြကို ဖတ္ရတာ ေကာင္းတယ္လို႔ ခံစားရတဲ့ အခါ စာေရးသူေတြ တယ္စြမ္း ပါလားလို႔ စာဖတ္သူ ေတြက ေတြးတတ္ ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ စာေရးသူ ေတြခ်ည္း စြမ္းတာ မဟုတ္ဘဲ စာဖတ္သူ ေတြလည္း စြမ္းလို႔ စာေပကို အရသာ ခံႏိုင္တာ ပဲျဖစ္ပါတယ္။
argaiv1978
ေသခ်ာ ေတြးၾကည့္ရင္ စာေပဆိုတာ ႐ုပ္ရွင္၊ ဂီတလို အေရာင္၊ အ႐ုပ္၊ အသံ၊ အလႈပ္ေတြရဲ႕ အကူအညီ ဘာဆို ဘာမွ မပါပါဘဲ စာဖတ္သူ ေတြကို ရယ္ေစ၊ ငိုေစ၊ ရသ ခံစားေစတာ ဟာ အံ့ၾသ စရာပဲ မဟုတ္လား။ အဲဒီလို ျဖစ္ရတာဟာ စာေရးသူ ေတြခ်ည္း စြမ္းလို႔ မဟုတ္ပါဘဲ စာဖတ္သူ မ်ားဘက္ ကလည္း စကားလံုး ေ၀ါဟာရမ်ား၊ အေရးအသား တင္ျပပံု မ်ားကို ၪဏ္နဲ႕ယွဥ္ကာ ျမင္ေယာင္၊ ၾကားေယာင္ ခံစား သံုးသပ္ႏိုင္စြမ္း ရွိၾကတဲ့ အတြက္ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူ ေတြရဲ႕ စိတ္မ်က္စိမွာ ပံုေဖာ္ ျမင္ေယာင္ကာ ခံစားႏိုင္ စြမ္းသာ မေကာင္း ခဲ့ရင္ စာေရးသူေတြက ဘယ္ေလာက္ အားထုတ္ထုတ္ ရသ ဆိုတာကို စာဖတ္သူေတြက သေဘာေပါက္ ခံစားႏိုင္မွာ မဟုတ္ေပဘူး မဟုတ္လား။ “အေရွ႕ အရပ္မွ ေနထြက္၏”ဆိုတဲ့ ၀ါက်မ်ဳိးနဲ႕ “အေရွ႕ အရပ္တြင္ ေနမင္းႀကီး သည္ ေရာင္ျခည္ တစ္ေထာင္ အလင္း၊ ပုစြန္ဆီ ေရာင္ အေသြးျဖင့္ ျပဴထြက္ လာေလ၏”ဆိုတဲ့ ၀ါက်မ်ိဳးကို တစ္ ဘာသာစီ ခံစားတတ္ ၾကတာဟာ စာေရးသူ ေၾကာင့္လို႔ ဆိုႏိုင္ ေပမဲ့ “ေနထြက္၏”လို႔ တံုးတိတိ ေရးထားတဲ့ ၀ါက်မ်ိဳးကိုေတာင္ စိတ္မ်က္စိမွာ အမ်ဳိးမ်ဳိးကြဲျပားၿပီး ပံုေဖာ္တတ္၊ ခံစားတတ ္ၾကတာ အမွန္ပဲ မဟုတ္ ပါလား။ ဒီေတာ့ စာဖတ္သ ေတြရဲ႕ စိတ္အခံ၊ ဘာသာ ေဗဒကို နားလည္ ပံုေဖာ္ႏိုင္စြမ္း၊ ကိုယ္ေတြ႔ ဘ၀ အေတြ႔အႀကံဳနဲ႕ အျခား ဗဟုသုတေတြ အေပၚမွာ မူတည္ၿပီး ေတာ့လည္း ရသကို ခံစား ႏိုင္စြမ္း ကြဲျပားတာ ေသခ်ာ လွပါတယ္။ ဒီေတာ့ စာေပရဲ႕ အရသာ၊ စာေပရဲ႕ တန္ဖိုးေတြမွာ စာေရးသူ ေတြရဲ႕ အစြမ္းသက္သက္ ေပၚခ်ည္း မူမတည္တာ ေသခ်ာ ပါတယ္။
႐ုပ္ရွင္မွာ ဆိုရင္ ႐ုပ္ရွင္ကို ဖန္တီးသ ေတြရဲ႕ အစြမ္းက ၾကည့္သူရဲ႕ အစြမ္းကို လႊမ္းမိုး ထားတာက ပံုေသပါပဲ။ အေရာင္ အ႐ုပ္၊ အသံအလႈပ္ ေတြက ကန္႔သတ္ ေပးထားတဲ့ အတြက္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္သူ ဟာ ဇာတ္ေကာင္ကို သ႐ုပ္ေဆာင္ အျဖစ္ပဲ ျမင္ခြင့္ ရတာကိုး။ ရသ စာေပ မွာေတာ့ ဇာတ္ေကာင္ ဆိုတာ စာဖတ္ သူရဲ႕ စိတ္မ်က္စိမွာ ပံုေဖာ္ႏိုင္စြမ္း အတိုင္း ကိုယ္ကိုယ္တိုင္ လည္း ျဖစ္သြား ႏိုင္တာ အေသ အခ်ာပါ။
ဒါေၾကာင့္ စာေပရဲ႕ အရသာမွာ စာေရးသူက စာဖတ္သူကို တစ္ဖက္သတ္ လႊမ္းမိုး ထားလို႔ မရဘဲ စာဖတ္သူ ေတြ စြမ္းရင္ စြမ္းသေလာက္ အရသာက ပိုသြားတတ္ တာပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ စာဖတ္သူ ေတြဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို စြမ္းသူလို႔ တထစ္ခ် သတ္မွတ္ႏိုင္ ခြင့္ကို စာဖတ္တဲ့ အခါမွာ ပိုရ ႏိုင္ၾကကာ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္သူ ေတြမွာေတာ့ စကၠန္႔ နဲ႔ အမွ် လႈပ္ရွားေနတဲ့ ပံုရိပ္ေတြ၊ အသံေတြေနာက္ကို တရြတ္တိုက္ လိုက္ပါရင္း အဲဒီ ေဘာင္ထဲမွာ (ကိုးရီးယား ကားမ်ိဳးဆို စာတန္းထိုး ကိုလည္း အလ်ဥ္မီေအာင္ လိုက္ဖတ္ရင္း) ကိုယ္ပိုင္ အစြမ္းအစ ျဖစ္တဲ့ စိတ္ကူး ပံုေဖာ္ ႏိုင္စြမ္းကို အဆံုး႐ံႈး ခံၾကရ ပါတယ္။
ဒီေတာ့ ကိုယ္တိုင္က ဖန္တီးသူ မျဖစ္ႏိုင္ ေသးေပမဲ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အစြမ္း ရွိသူလို႔ ခံယူ လိုရင္ ႐ုပ္ရွင္ၾကည့္မဲ့ အစား စာဖတ ္ပါလို႔ ေျပာရ မွာပါပဲ။ စာဖတ္သူ ေတြအားလံုး ကိုယ့္အစြမ္း အစကို မေမ့မေလ်ာ့ သတိရ ၾကကာ စာဖတ္ လိုစိတ္နဲ႕ စာဖတ္ႏိုင္ စြမ္းကို ဖူးငံုတို႔ အပါအ၀င္ ႏိုင္ငံသား အားလံုး အသံုးခ် အစြမ္းျပ ႏိုင္ၾကပါ ေစေၾကာင္း အသိေပး တင္ျပ အပ္ပါတယ္။
အယ္ဒီတာ
(Teen မဂၢဇင္း ဇန္န၀ါရီလ ၂၀၁၃)
|
