မိမိ၏ ယံုၾကည္မႈ၊ မိမိ၏ အယူအဆ၊ မိမိ၏ ခံယူခ်က္ကို လြတ္လပ္စြာ ေျပာဆို တင္ျပ ေရးသားႏိုင္ သည့္ အခြင့္ အေရးသည္ လူသား တိုင္း၏ ေမြးရာပါ အခြင့္အေရး ျဖစ္ပါသည္။

အေၾကာင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးေၾကာင့္ ရင္ဖြင့္ ေျပာျပရန္ အခြင့္ မသာသည့့္ အြန္လိုင္းမွ စာေရးသူ မ်ား၏အသံ မ်ားကိုBlogger’s voice က႑မွ ေနၿပီး ယခုလမွ စတင္၍ ေဖာ္ျပ ေပးသြားပါမည္။ အေမရိကန ္ႏိုင္ငံမွ ဘေလာ့ဂါ ရန္ေအာင္@ေရခဲငွက္၏ “ယေန႔ လူငယ္မ်ား စာဖတ္အား က်ဆင္း ေနသည္”ဆိုသည့္ အသံမ်ား အေပၚ သူ႔၏ရင္တြင္းမွ တုံ႔ျပန္သံကို ပြဲဦးထြက္ အေနျဖင့္ ေဖာ္ျပေပး သြားခ်င္ပါသည္္။

“ျမန္မာ လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ ၾကဘူး၊ စာဖတ္ အားနည္းတယ္၊ စာအုပ္ တစ္အုပ္ကုိ ၀ယ္ဖတ္ဖုိ႔ထက္ အ၀တ္အစား၊ အေပ်ာ္အပါးနဲ႔ တျခား ကိစၥေတြ အတြက္ပဲ သုံးစဲြဖုိ႔ကုိ ပုိလက္လြယ္တယ္၊ ပုိခုံမင္တယ္..”စသျဖင့္ အသံေတြ ၾကားခဲ႔ရတာ ဆယ္စုႏွစ္ တစ္ခုထက္ မနည္းေတာ႔ ပါဘူး။ အဲဒီ အသံေတြဟာ အားမလုိ အားမရတဲ႔ မေက်နပ္ ခ်က္ေတြ ျဖစ္ႏုိင္သလို က႐ုဏာ ေဒါသ စြက္တဲ့ မခ်င့္မရဲ ေတာင္းဆုိမႈ ေတြလည္း ျဖစ္ႏိုင္တယ္။ ကိစၥ ရပ္တုိင္းမွာ အေကာင္းဆုံး ေျပလည္ သြားေစ ႏုိင္တဲ့ တစ္ခုတည္းေသာ အံ၀င္ခြင္က် အေျဖ Blogger's Voice ဆုိတာ မရွိႏုိင္ ပါဘူး။ စာဖတ္အား ေကာင္းျခင္း၊ မေကာင္းျခင္း ဟာ အသက္အရြယ္ အပိုင္းအျခားနဲ႔ မဆိုင္ ပါဘူး။ မိမိကုိယ္တုိင္ရဲ႕ စာဖတ္ျခင္း အေပၚ လက္ခံ ထားတဲ့ ခံယူခ်က္နဲ႔ သာဆုိင္ပါတယ္။ စာမဖတ္ခင္ “ငါဘာ ေၾကာင့္ စာဖတ္သင္႔ သလဲ၊ ငါ ဘာစာေတြကို ဖတ္သင့္ သလဲ”ဆုိတဲ႔ ေမးခြန္းကုိ ေက်လည္ေအာင္ အရင္ ေျဖဆုိတတ္ဖုိ႔ လုိပါ လိမ္႔မယ္။ “စာေတြ႔ မပါတဲ႔ လက္ေတြ႔ လုပ္ေဆာင္မႈ သက္သက္ဟာ မ်က္ကန္း ေတာတုိး သလုိ ျဖစ္ေနႏုိင္ၿပီး လက္ေတြ႔ လုပ္ေဆာင္မႈ မပါတဲ႔ စာေတြ႔ သက္သက္ကေတာ့ ထုိင္ရာ မထ စိတ္ကူးယဥ္ ေနတာပဲ ျဖစ္ပါ လိမ္႔မယ္”လို႔ ကြန္ျဖဴးရွပ္က ေျပာဖူး ပါတယ္။ စာဖတ္ျခင္းဟာ ဘ၀မွာ ေအာင္ျမင္ ေစမယ္လုိ႔ တစ္ထစ္ခ် အာမခံခ်က္ မေပးႏုိင္ ေပမယ့္ စာမဖတ္ျခင္း ကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ကုိယ္ရည္ ကုိယ္ေသြးနဲ႔ ဘ၀ အသိပညာ တုိးတက္မႈကုိ ယုတ္ေလ်ာ႔ ေစႏုိင္မယ္႔ အဟန္႔အတား တစ္ခု ျဖစ္ေန ႏုိင္ပါတယ္။

ေနာက္တစ္ခုက စာဖတ္ျခင္းကို အားေပး အားေျမွာက္ ျပဳမယ္႔၊ စာဖတ္ႏိုင္ဖို႔ ဖန္တီးေပးမယ့္ ပတ္၀န္းက်င္ အေဆာက္ အအုံေကာင္း (One Fit All Solution)  လည္း မျဖစ္မေန လိုအပ္ပါတယ္။ ကေလးသူငယ္ ေတြအတြက္ အေျခခံ မူလတန္း ေက်ာင္းအဆင့္ မွာထဲက စာဖတ္ခ်င္ စိတ္ေတြ ေမြးျမဴ တတ္လာဖို႔၊ အေျခခံပညာ ေက်ာင္းေတြမွာ ေက်ာင္းစာ ေတြကို ႏႈတ္တိုက္ ရေအာင္ သင္ၾကား ေနတာထက္၊ လူမႈဘ၀ ေတြကို စာနာ သိနားလည္လာေအာင္ စိတ္ဓာတ္ ခိုင္မာ ရင့္က်က္ လာေအာင္၊ စာၾကည့္တိုက္ေတြ၊ စာဖတ္၀ိုင္းေတြ၊ စာေပ ေဆြးေႏြးမႈ ေတြကေန တစ္ဆင့္ ျပဳစု ပ်ဳိးေထာင္ရင္း စာဖတ္ခ်င္ စိတ္ကို ႏိႈးဆြေပး ရပါ့မယ္။ ၿမိဳ႔ႀကီး ျပႀကီး သာမက ၿမိဳ႕နယ္၊ ခ႐ုိင္၊ ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာစတာေတြမွာ စာၾကည္႔တုိက္ ေတြကုိ ေထာက္ပံ႔ကူညီ ေပးဖုိ႔ အစီအစဥ္ေတြ၊ စာဖတ္ျခင္းရဲ႕ အက်ိဳး ေက်းဇူးကုိ အက်ယ္ တ၀င့္ ရွင္းျပ ေျပာဆုိ စည္း႐ံုး ေပးမယ္႔ စာေပေဟာ ေျပာပဲ(Good Infrastructure) ေတြလည္း ဖန္တီး ေပးရင္း စာဖတ္ျခင္း အေလ့မွာ လူငယ္ လူႀကီးမ်ား ေပ်ာ္ေမြ႔လာ ေစဖို႔ အားထုတ္ သင့္ပါတယ္။

ေနာက္ အင္တာနက္ကို တြင္တြင္ က်ယ္က်ယ္ အသံုးမ်ား လာၾကတဲ့ ေခတ္လူငယ္ ေတြအတြက္လည္း အြန္လိုင္းက ေနစာဖတ္တဲ့ အက်င့္ရ ဖို႔ကို ဆြဲေဆာင္ သင့္ပါတယ္။ နမူနာ ေျပာရရင္ မၾကာေသး ခင္ကပဲ ကမာၻေက်ာ္ နယူး၀ိခ္(စ္) မဂၢဇင္းႀကီးဟာ သူ႔ရဲ႕ ပုံႏွိပ္ စာေစာင္ ထုတ္ေ၀ျခင္းကုိ ၂၀၁၂ခုႏွစ္ အကုန္မွာ လံုး၀ ရပ္ဆုိင္းၿပီး အားလုံးကုိ အြန္လုိင္း ေပၚမွာ (AwarenessDiscussion) အျဖစ္ ထုတ္ေ၀ ေတာ႔မယ္လုိ႔ တရား၀င္ ေၾကညာ လုိက္တယ္။ ဒါဟာ အင္တာနက္ ကေန လူေတြ စာဖတ္ေန ၾကၿပီ ဆိုတာကို ျပတာပါပဲ။ အင္တာနက္ကုိ သုံးဖုိ႔အတြက္ ေငြေၾကး၊ နည္းပညာ၊ အခ်ိန္စတဲ႔ အေျခခံ လုိအပ္ခ်က္ေတြ ရွိတယ္ ဆုိတာကုိ မျငင္းလို ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ နည္းပညာကို လူငယ္ေတြ တလြဲသံုး ေနတယ္လို႔ ေျပာေနမယ့္ အစား၊ နည္းပညာကို အသံုးျပဳၿပီး လူငယ္ေတြ ယခုထက္ စာဖတ္ႏိုင္ စာေရး ႏိုင္ဖို႔ အခြင့္ အလမ္းမ်ား ဘယ္လို ေဆာင္က်ဥ္း ေပးႏိုင္မလဲ ဆိုတာ ကလည္း စဥ္းစားစရာအခ်က္ပါဘဲ။
ဒါေၾကာင့္ လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ ၾကဘူးလုိ႔ ျပစ္တင္ ေ၀ဖန္ ေျပာဆုိ ေနတဲ႔ သူေတြကုိ ဒီေနရာ ကေန ကၽြန္ေတာ္ ေမးခြန္း ထုတ္ၾကည္႔ ခ်င္မိပါတယ္။ “လူငယ္ေတြ စာမဖတ္ ၾကဘူးလုိ႔ ေျပာေနၾက မယ့္အစား လူငယ္ေတြ စာဖတ္ ေစႏုိင္မယ္႔ အခြင္႔အလမ္း အတြက္ ဘာေတြမ်ား ကူညီေထာက္ပံ႔ ေပးခဲ႔ၿပီလဲ။လူငယ္ေတြ အတြက္ ဘယ္ေလာက္မ်ား ေနရာ ေပးခဲ့၊ ဖန္တီးေပးခဲ့ ၿပီးၾကၿပီလဲ”လို႔။

ဘေလာ့ဂါရန္ေအာင္@ေရခဲငွက္
www.yanaung.net
(Teen မဂၢဇင္း ဒီဇင္ဘာလ ၂၀၁၂)