ကဗ်ာဆရာဟာ
အလြန္ စိတ္ခ်မ္းသာေနပါတယ္တဲ့
တကယ့္ကို အလြန္အမင္း
စိတ္ခ်မ္းသာေနတဲ့ပံုနဲ႔
တစ္ေလာကလံုးကို ေၾကညာလိုက္တယ္

သူဟာ ကဗ်ာဆရာ
သူဟာ ကပ်ာကယာနဲ႔
ကဗ်ာေတြကို ေမြးထုတ္တယ္
သူဟာ က်န္းမာသန္စြမ္းတဲ့ဖခင္
ဒါမွမဟုတ္ မိခင္ေကာင္းတစ္ဦးျဖစ္ရဲ႕
ကဗ်ာသားသမီးေတြ တစ္ပံုတစ္မနဲ႔ေပါ့။
ကဗ်ာဆရာဟာ အျမဲတမ္းေပ်ာ္ရႊင္ေနပါတယ္တဲ့
သူ႔ရဲ႕သားသမီး ကဗ်ာေတြက
သူ႔ကိုစြန္႔ခြာသြားၾကေပမဲ့
သူ႔ရဲ႕ နိမိတ္ပံု၊ သေကၤတ၊ စကားလံုးေတြက
ေငြသံေၾကးသံ မညံလာခဲ့ၾကေပမဲ့
တိုးေ၀ွ႔ျပည့္က်ပ္ေနတဲ့ သေဘၤာအိုႀကီးေပၚမွာ
ေရာက္ရိွေနခဲ့ေပမဲ့
တိုးတက္ဖြံ႕ထြားစပါဆိုတဲ့ ၿမိဳ႕ေတာ္ႀကီးမွာ
ဂ်ေလဘီတစ္ေယာက္အသြင္ ေနေနရေပမဲ့
ကဗ်ာဆရာဟာ အဲဗားေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ပါတယ္တဲ့။
ကဗ်ာဆရာမွာ စိတ္ခ်မ္းသာစရာ
တစ္ခုတေလ မရိွခဲ့ပါဘူးလို႔
ေဆာင္းခိုငွက္ေတြကို ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔
ကဗ်ာဆရာက ေျပာျပတတ္တယ္။
ဘ၀မွာ နာၾကည္း၀မ္းနည္း
အံႀကိတ္ခဲ့တာေတြမ်ားေပမဲ့
ကဗ်ာဆရာက
ဘာကိုမွစိတ္ထဲမထားပါဘူးတဲ့
ျဖစ္သမွ်အေၾကာင္း အေကာင္းခ်ည္းပါဗ်ာလို႔
ဖေယာင္းတိုင္မီးယဲ့ယဲ့ေအာက္က ဆိုေလတယ္။
သူဟာ ကဗ်ာေတးသြားေတြနဲ႔ ေပ်ာ္တဲ့ၿမိဳ႕က
ခ်စ္ခင္စရာ သာမန္ျပည္သားတစ္ဦးျဖစ္တယ္
အိုဘားမားနဲ႔တကြ
ရိွသမွ်ႏိုင္ငံေခါင္းေဆာင္မ်ားကို
သူေလးစားေနခဲ့
ဒါေပမဲ့ သူဟာ ဗိုလ္ေတဇကိုပဲ
အေလးျပဳတယ္
တစ္ခါတစ္ရံ မွန္တစ္ခ်ပ္ေရွ႕ခ်ၿပီး
ကိုယ့္ကိုယ္ကိုလည္း
ျပန္အေလးျပဳတတ္ေသးရဲ႕
ကဗ်ာဆရာေလ...သူေပါ့
သူေပါ့... ကဗ်ာဆရာေလ
လူဆိုတဲ့ သတၱ၀ါေတြက ေမးေငါ့ၾကရင္ပဲ
သူေတာ္ေတာ္ေလး ၀မ္းသာေနခဲ့။
စိတ္ခ်မ္းသာၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့
ေအာင္ေမာင္းေျခထိုးေလးတစ္ခြက္ေလာက္
ထထ ကတတ္ျပန္ရဲ႕
ကဗ်ာဆရာက ကဗ်ာေရးရင္းနဲ႔
ထမင္းခ်က္တယ္
ကဗ်ာေရးရင္းနဲ႔ အမိႈက္သိမ္းတယ္
ကဗ်ာေရးရင္း အိမ္သာတက္ၿပီ
ကဗ်ာေရးရင္း ေရခ်ဳိးတယ္
ကဗ်ာေရးရင္း အက်ႌလဲၿပီးခ်ိိန္မွာေတာ့
သူေရးလိုက္တဲ့ ကဗ်ာေတြကို
ၿမိန္ေရရွက္ေရ စားေသာက္ေတာ့တာပဲ
အဲဒါ ကဗ်ာဆရာေပါ့
ကဗ်ာေခါင္းအံုး၊ ကဗ်ာဖက္လံုးနဲ႔
ကဗ်ာေစာင္ကို ျခံဳၿပီးမအိပ္ခင္မွာ
ကဗ်ာကို ေဆးလိပ္လိုဖြာၿပီး
ကဗ်ာ၀ရန္တာမွာ ထိုင္ကာ
လမင္းကိုကဗ်ာလိုၾကည့္ ကဗ်ာဆရာဟာ
လြမ္းဖို႔ကိုလည္းသတိရေနခဲ့
တစ္ခ်ိန္တုန္းက
ကင္းၿမီးေကာက္မေလးေတြကိုေပါ့
အခ်စ္နဲ႔ သိက္ၡာဆိုတာကို ဗန္းျပၿပီး
သစ္ၥာတရားေနာက္ေက်ာကို
အစြယ္နဲ႔ေဖာက္ေဖာက္သြားတဲ့
အဆိပ္ျပင္းျပင္း ကင္းၿမီးေကာက္မေလးေတြကိုေပါ့
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ ႏွလံုးသားမွာ
အဆိပ္ေတြစီးေနဆဲဆိုေပမဲ့
ကဗ်ာဆရာဟာ ေလကေလးတခၽြန္ခၽြန္နဲ႔
ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့ေလတယ္။
ကဗ်ာဆရာက ဆင္းရဲေပမဲ့
ဆင္းရဲေၾကာင္း ကဗ်ာေတြကို
သူသိပ္ဘ၀င္မက်ပါဘူးတဲ့။
စိတ္ဆင္းရဲတဲ့ ကဗ်ာ၊
ဒုကၡေရာက္ေၾကာင္း ကဗ်ာ၊
ေၾကကြဲျခင္းကဗ်ာ၊ ငရဲျပည္တံခါးဦး၀က
၀င္ခြင့္လက္မွတ္ေတြကို
အပိုင္သိမ္းထားတဲ့
ဟိုကဗ်ာ ဒီကဗ်ာေတြကိုေပါ့။
ကဗ်ာရိွရင္ကို ဆယ္ဘ၀ေလာက္ ခ်မ္းသာေနၿပီဆိုတာ
အဲဒီကဗ်ာဟာ မသိလို႔ျဖစ္မယ္လို႔
အဲဒီကဗ်ာဆရာဟာ ဆံပင္စသပ္တင္ကာ ခပ္ဖြဖြေလး ရယ္ေမာတတ္တယ္
ဒါေပမဲ့လည္းကဗ်ာဆရာက
လူတစ္မ်ဳိးေလ ကိုယ့္အတၱနဲ႔ကိုယ္
ဘာလုပ္လုပ္တင့္တယ္တယ္ဆိုၿပီး
ေယာက်္ားရသြားတဲ့ ရည္စားေဟာင္းကို
လြမ္းဆြတ္သလိုလိုနဲ႔ ငိုျပတတ္ေသးရဲ႕
႐ိႈက္ေမာႏြမ္းလ်ျခင္းေနာက္က
ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔ကဗ်ာဆရာ သူေလ။
သူဟာ ကိုယ့္၀ါဒနာကိုယ္
လမ္းေလွ်ာက္တယ္ လုပ္ေဆာင္ရခက္တဲ့
အေျခအေနေတြကို ျပက္ရယ္ျပဳၿပီး
ကဗ်ာဆရာ ေပ်ာ္ရြင္ေနခဲ့ေလရဲ႕၊
ကဗ်ာဆရာရဲ႕ အေျခစိုက္စခန္းဟာ
ကဗ်ာဆရာ့ ခႏၶာကိုယ္ထဲမွာပဲ
တည္ရိိွေၾကာင္း ကဗ်ာ့ၾကယ္္စံုညေတြဟာ
ေသေသခ်ာခ်ာ သိခဲ့တယ္
အစုလိုက္ အျပံဳလိုက္ကိစၥေတြအေပၚ
ကဗ်ာဆရာ မေလာ္လည္ မေဖာက္ျပားခဲ့ဘူး
ကဗ်ာဆရာဟာ ဆူးခ်ဳံေတြထက္
တက္လွဲခဲ့တယ္
ေက်ာက္ခၽြန္ခၽြန္လမ္းခင္းေတြေပၚ
လူးလိွမ့္ခဲ့တယ္
“ေနပူထဲလည္း ေလွ်ာက္ရဲပါတယ္”
“အားလံုးကို ေက်ာ္ျဖတ္ရမယ္”
ဒါဟာ ကဗ်ာဆရာေပ်ာ္ရႊင္စြာ
ဆိုေနက် ေတးေတြေပါ့့
သူဟာ ခပ္ေသာ့ေသာ့ေလး ခရီးႏွင္ရင္း
အခ်ိန္ကာလေတြကို ေပ်ာ္ရႊင္မႈနဲ႔တိုက္ခိုက္
၀မ္းတစ္ထြာဗိုက္ကို
ပံုမွန္မျဖည့္တင္းႏိုင္ခဲ့ေပမဲ့
ကဗ်ာဆရာ ေပ်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္
ကဗ်ာဆရာဟာ ေပ်ာ္ေနခဲ့တယ္တဲ့
သူဟာ တကယ္ေပ်ာ္ရႊင္ေနခဲ့တဲ့ပံုပါပဲ။
ပင္လယ္ႀကီးနဲ႔ ေတာင္တန္းႀကီးကို
သူလက္ဆြဲႏႈတ္ဆက္တယ္
ဒါ ကဗ်ာဆရာ
သူဟာ ကဗ်ာကို ကပ်ာကယာစပ္ရင္း
ကဗ်ာနဲ႔ေ၀းရာ အရပ္ဆီ
ဘယ္ေတာ့မွ ထြက္မေျပးမဲ့
ကဗ်ာ့ေသြးရင္း
ကဗ်ာ့ေဆြေတာ္မ်ဳိးေတာ္တစ္ေယာက္အျဖစ္
ကိုယ့္မ်က္ႏွာကိုယ္ ကဗ်ာနဲ႔သစ္ခဲ့ေပါ့။
သူေပ်ာ္ေနခဲ့ပါတယ္
တကယ္ပါပဲ
ကဗ်ာဆရာေပ်ာ္ေနခ့ဲေလရဲ႕
ေပ်ာ္ရႊင္မႈျပင္းျပစြာ
စိတ္ခ်မ္းေျမ့ကာ သာသာယာယာ။

ဥကၠာကိုကို