အေျပာင္းအလဲ ဆုိတာ ေနရာတုိင္းမွာ ရိွပါတယ္။ ဘယ္အခ်ိန္၊ ဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္လို ပံုစံမ်ဳိး ေျပာင္းမယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္ကူးေတြ ရိွတာပါ။

၂၀၁၂ ခုႏွစ္မွာ အရင္က လုပ္ခဲ့တဲ့ ပံုစံေတြနဲ႔ မတူတဲ့ ပံုစံမ်ဳိးေတြ လုပ္ဖို႔ ေနမင္းက စီစဥ္ ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ ႏုိ၀င္ဘာလေလာက္ကတည္းက စတင္ အေျချပဳခဲ့ၿပီး ေျပာင္းလဲမႈေတြ စတင္တဲ့ ေနမင္းက ၂၀၁၂ ႏွစ္လယ္ပုိင္း မွာေတာ့ ေျပာင္းလဲမႈေတြ အရာ ထင္လာပါၿပီ။ ဇာတ္ကား႐ုိက္ကူး မႈပံုစံ၊ ဇာတ္လမ္း အေနအထား၊ ၀တ္စား ဆင္ယင္မႈ၊ ဆံပင္ပံုစံေတြက အစ ေျပာင္းလဲ လာပါတယ္။

၂၀၁၂ ဇူလုိင္လ ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း မ်က္ႏွာဖံုး ဓာတ္ပံု ႐ိုက္ေတာ့လည္း မ်က္ႏွာ တည္တည္ထက္ အျပံဳးေတြကို ပုိၿပီး သံုးထားပါတယ္။ ေရႊအျမဳေတ မ်က္ႏွာဖံုး ဓာတ္ပံုေတြကုိ ျပင္ဦးလြင္ရိွ ပိုးဥေတာင္ ဆုိတဲ့ ရွမ္းရြာေလး တစ္ရြာမွာ ရိွတဲ့ နာနတ္ခင္းနဲ႔ ထင္း႐ွဴးေတာထဲမွာ ႐ုိက္ထား တာပါ။ ဓာတ္ပံု ကိုလင္း (Studio-K) ကလည္း ျပင္ဦးလြင္ကို သြားၿပီး ႐ုိက္ကူး ေပးထားပါတယ္။ ပိုးဥေတာင္ ရြာမွာရိွတဲ့ နာနတ္ခင္းေတြကို သေဘာက်သလို အဲဒီရြာမွာ ရိွတဲ့ တုိင္းရင္းသားေတြလုိ ၀တ္ဆင္ၿပီး ဓာတ္ပုံ အခ်ဳိ႕ကိုလည္း ႐ုိက္ကူးထား တာပါ။ ျပင္ဦးလြင္မွာ ႏွစ္လ နီးပါးေနၿပီး ဇာတ္ကားေတြ ႐ိုက္ျဖစ္တဲ့ ေနမင္းက ၂၀၁၂အတြက္ ေျပာင္းလဲမႈမ်ားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ေျပာျပပါတယ္။

“၂၀၁၂ ထဲမွာ အရင္လုပ္တာထက္ ပုိႏိုင္သေလာက္ အာ႐ံုစူးစုိက္မယ္။ အလုပ္ကို ဒီထက္ပုိၿပီး အင္နဲ႔အားနဲ႔ လုပ္မယ္။ ခႏၶာကုိယ္ ထဲမွာရိွတဲ့ Energy (အင္အား) အကုန္လံုးနီးနီးကို သံုးလုိ႔ ရသေလာက္ သံုးမယ္ဆုိၿပီး ႀကိဳးစားၾကည့္တယ္။ ႀကိဳးစားသေလာက္ ပရိသတ္ အသိအမွတ္ျပဳ ေပးတဲ့ အတြက္ ႀကိဳးစားခ်င္စိတ္ ပုိျဖစ္လာတာ”လုိ႔ ေနမင္းက ဆုိပါတယ္။

၂၀၁၂ မွာ ေျပာင္းလဲ မႈေတြ လုပ္မယ္လို႔ စဥ္းစား ခဲ့တာလဲ။

လူဆုိတာ ကုိယ္ရိွတဲ့ အေနအထားတစ္ခုကို အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္လို႔ အေစာႀကီးကတည္းက ဆံုးျဖတ္ခဲ့တာ။ ၂၀၁၂ မွာ အရင္ကထက္ ပရိသတ္ အာ႐ံု စူးစုိက္မႈ ရိွလာမယ္။ ကိုယ့္ကိုလည္း ပုိၿပီး သိလာမယ္လို႔ ေမွ်ာ္လင့္ခဲ့တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္တာထက္ စာရင္ ယံုၾကည္တယ္။ ဘာမွ မျမင္ႏုိင္တဲ့ အရာ တစ္ခုကို ႀကိဳၿပီး ယံုၾကည္မႈ တစ္ခု ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ထားတာ။ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ ရိွမွလည္း အသက္ရွင္မႈက အရသာ ရိွမွာကိုး။ အဲဒီ ေမွ်ာ္လင့္မႈကို ျဖစ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမယ္ ဆုိတဲ့ စိတ္က ကုိယ့္ကို တြန္းအားေပးတဲ့ သေဘာ ျဖစ္ေနတာကိုး။

ေနမင္း ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္မလာခဲ့ဘူး ဆုိရင္ ေျပာင္းလဲမႈေတြ လုပ္ျဖစ္ဦးမလား။ ဒီအတုိင္းပဲ သြားမလား။

ဒီအတုိင္းေတာ့ မသြားဘူးဗ်။ ကုိယ္ေမွ်ာ္လင့္သလို ျဖစ္မလာဘူး ဆုိကတည္းက တစ္ခုခုေတာ့ လြဲေနၿပီ။ လြဲတယ္ ဆုိတာက ကုိယ္လြဲတာလား၊ ကိုယ့္ရဲ႕ လုပ္ရပ္က လြဲတာလား၊ ကုိယ့္ဦးေႏွာက္က လြဲတာလား၊ ကုိယ္နဲ႔ လက္တြဲေနတဲ့ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဖက္က လြဲတာလား၊ လြဲတဲ့ တစ္ခုခု မွားတဲ့ တစ္ခုခုေတာ့ ရိွေနမွာပဲ။ အဲဒီအမွားတစ္ခု၊ ျပစ္ခ်က္တစ္ခုကို ဖယ္ၿပီး ေနာက္တစ္ခုကို ျပန္ေျပာင္းရမွာပဲေလ။

ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့တိမ္ ဇာတ္ကားကို အားသြန္ခြန္စုိက္ လုပ္ထားေပမဲ့ ထြက္ထြက္ခ်င္းမွာ ပရိသတ္မွာ ပရိသတ္ရဲ႕ အာ႐ံု စူးစိုက္မႈ မရခဲ့ဘူးေနာ္။

ဟုတ္တယ္။ အဲဒီ အတြက္လည္း ကၽြန္ေတာ္ကုိယ္တုိင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ခံစားရတယ္။ ဒီဟာက တကယ္ကို ေမွ်ာ္လင့္ထားတယ္။ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္သေလာက္ အားသြန္ခြန္စုိက္ လုပ္ထားတယ္။ အေခြ ထြက္ထြက္ခ်င္းမွာ ေတာ့ ခံစားရတယ္။ ဒီႏွစ္သႀကၤန္ ရန္ကုန္မွာ ေနျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သႀကၤန္လည္တဲ့ ေယာက်္ားေလး ပရိသတ္ အကုန္၊ လူတန္းစား မေရြးက ေမ်ာလြင့္ေနတဲ့ တိမ္ကို ႀကိဳက္ၾကတယ္။ တအိအိနဲ႔ သြားတာဆုိေတာ့ အႏုပညာ အရ က်န္တဲ့ ကားတစ္ကားလုိ႔ ေျပာလို႔ ရတာေပါ့။

လက္တြဲေနက် ဒါ႐ိုက္တာ၊ ဇာတ္ၫႊန္းေရး ဆရာေတြနဲ႔ Group ေလး တစ္ခုဖြဲ႕ၿပီး ႐ုိက္ေတာ့ ေနမင္း လက္ရိွ ႐ိုက္ကူးမႈ အေနအထားက ကုိယ့္ Group နဲ႔ ကုိယ္ပဲ လႈပ္ရွားတာလား။

ကၽြန္ေတာ္ အရင္က တည္းက အဲဒီလုိပဲ လုပ္တာ။ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ႐ုိက္တဲ့ ဒါ႐ိုက္တာေတြ အားလံုးက ညီအစ္ကိုလုိေပါင္းတယ္။ မိသားစုလုိ ခင္တဲ့ သူေတြနဲ႔ပဲ ႐ုိက္ျဖစ္တာပဲ။ အဲဒီလုိမ်ဳိးက အစုအဖြဲ႕ အေနနဲ႔ ျပန္ၾကည့္မယ္ဆုိရင္ ႐ုပ္ရွင္ေလာကက ကုိယ့္မိသားစုပဲ။ အထဲမွာ အေသးစိတ္ၾကည့္မယ္ ဆုိရင္ လူနည္းစု တစ္ခုေပါ့။ အကုန္လံုးက ကုိယ့္မိသားစုလုိ သတ္မွတ္ထားေတာ့ ဘယ္သူနဲ႔ပဲျဖစ္ျဖစ္ အကုန္ အဆင္ေျပတယ္။

ေနမင္းက ကုိယ္ပုိင္ ထုတ္လုပ္ေရးနဲ႔ ဇာတ္ကား ႐ိုက္ျဖစ္ေတာ့ အခုအခ်ိန္မွာ ေငြေၾကး ျပန္ရမႈရယ္၊ ပရိသတ္ အားေပး ေအာင္ျမင္မႈ ဘယ္ဟာကို ပုိလုိခ်င္လဲ။

အမွန္အတုိင္း ေျပာရရင္ ပရိသတ္ အသိအမွတ္ျပဳမႈကို ပုိၿပီးလိုခ်င္တယ္။ ေအာင္ျမင္မႈဆုိတာက တစ္ခ်ိန္က်ရင္ က်႐ႈံးမွာပဲေလ။ ဒါေပမဲ့ ကုိယ္႐ုိက္ခဲ့တာေတြက ကုိယ့္အတြက္ေတာ့ ရည္ရြယ္တာေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ၾကည့္တဲ့သူ အတြက္ အဆင္ေျပမႈ တစ္ခုခု ရေစခ်င္တယ္။ ကုိယ္႐ုိက္တဲ့ ကားကိုၾကည့္ၿပီး ဘာကားမွန္း မသိဘူးလုိ႔ဆုိတာမ်ဳိး အေျပာမခံရရင္ ကုိယ္လုပ္ရတာ လုပ္ရက်ဳိး နပ္တယ္။ မဆိုးဘူး။ ဒီကားေလး ေကာင္းတယ္ဆုိရင္ပဲ မဆိုးဘူးေပါ့။

ေနမင္း အခုအခ်ိန္မွာ ရရိွေနတဲ့ ေအာင္ျမင္မႈ အရသာက ဘယ္လို ပံုစံမ်ဳိး ရိွတယ္လို႔ ခံစားရလဲ။

အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ ေနမင္းေလး ေခ်ာလိုက္တာလုိ႔ ေျပာတာမ်ဳိးထက္ စာရင္ ေတြ႕တဲ့ ပရိသတ္က ဘယ္ကားထဲက ဘယ္အခန္းမွာ ဘယ္လုိ စကားလံုးေျပာသြားတာ ဆုိရင္ အရမ္းပီတိ ျဖစ္တယ္။ စကားလံုးကို ႐ူးသြပ္ရ က်ဳိးနပ္တယ္။ ပရိသတ္ေတြ သတိထားမိတဲ့ အရသာကို ေအာင္ျမင္မႈလုိ႔ ေျပာရင္ အဲဒါ ေအာင္ျမင္မႈရဲ႕ အရသာေပါ့။ အရသာ ခ်ဳိလား၊ ခါးလား ဆုိတာထက္ ေနာက္ထပ္ ဇာတ္ကားတစ္ကား႐ုိက္ဖုိ႔ အတြက္ အားထပ္ျဖည့္ေပး တယ္လုိ႔ ခံစားရတယ္။ ေနာက္ထပ္ တြန္းအားတစ္ခု ထပ္ရတယ္လုိ႔ပဲ ခံစားရ တယ္။ တကယ္ေတာ့ ေအာင္ ျမင္မႈဆုိတာ အရသာခံစရာမွ မဟုတ္တာ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ ခဲလံုး တစ္လံုးကို အေပၚပစ္တင္လိုက္ဆုိရင္ အရိွန္ရိွသေလာက္ ျမင့္တက္ေနမွာပဲ။ အရိွန္ကုန္တဲ့ တစ္ခ်ိန္က်ရင္ ျပန္က်လာမွာပဲ။ ေနာက္ဆံုး ကုိယ္က လက္နဲ႔ ပစ္တင္လုိက္တဲ့အတြက္ ေျမ ျပင္နဲ႔ အကြာအေ၀းက ျမင့္ခ်င္လည္း ျမင့္ေနဦးမယ္။ သူ ျပဳတ္က်တဲ့ အခ်ိန္က်ရင္ ေျမျပင္ေပၚက်သြားရင္ ခုန ကပစ္တင္တဲ့ ေနရာထက္ ေတာင္မွ ထပ္ၿပီး နိမ့္ခ်င္ နိမ့္သြားႏုိင္ေသးတာပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ ေအာင္ျမင္မႈ အရသာကို ခ်ဳိသည္ခါးသည္ မခြဲျခားဘဲနဲ႔ ကိုယ္ေရာက္ ေနတဲ့ ေနရာေလးနဲ႔ ကုိယ္ ေရာက္ေနတဲ့ အတုိင္းအတာေလး တစ္ခုမွာ ကိုယ္လုပ္ႏုိင္ သေလာက္နဲ႔ အေကာင္းဆံုး ဘယ္လုိ လုပ္မလဲ။ ၾကည့္တဲ့ ပရိသတ္က ဘာကို လုိအပ္လဲ။ သူတုိ႔အတြက္ ဘာကို ႐ုိက္ျပလို႔ရိွရင္ သူတုိ႔ပုိၿပီး စိတ္၀င္စားမလဲ။ သူတို႔ရဲ႕ နားလည္မႈ၊ သူတုိ႔သိခ်င္တဲ့ ၾကည့္ခ်င္တဲ့ ပံုစံက ဘယ္လုိ လဲဆုိတာ စဥ္းစားၿပီး ႐ိုက္ မယ္ဆုိရင္ ပုိၿပီးေကာင္းမယ္ ထင္တယ္။ အဲဒီေတာ့ ေအာင္ ျမင္မႈနဲ႔ သတ္မွတ္မယ္ဆုိရင္ အဲဒီလို အသစ္ အသစ္ေတြ သူတုိ႔စိတ္၀င္စားမႈကို ေပးႏုိင္ ေနမယ့္မင္းသားတစ္ေယာက္ ကို တျခားေသာ မင္းသား ေတြထက္ အခ်ိန္ ၾကာရွည္စြာ သူတို႔ပုိၿပီး ၾကည့္ၾကမွာေပါ့။ အဲဒီလုိ ဆုိရင္လည္း ေအာင္ ျမင္မႈလုိ႔ ေျပာတဲ့ဟာက နည္းနည္း ရွည္ၾကာ သြားမွာပဲ။

ကိုယ္ပုိင္ ထုတ္လုပ္ေရးနဲ႔ ဆုိေတာ့ ပစၥည္းေတြ ၀ယ္စု ႏုိင္တယ္။ တျခား မင္းသားေတြလုိ စာခ်ဳပ္မင္းသား ဆုိရင္ အဲဒီလို လုပ္ႏုိင္မယ္ ထင္လား။

ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္နဲ႔က မျဖစ္ဘူး။ အခု ပါ၀ါကင္း ထုတ္လုပ္ေရးနဲ႔ စာခ်ဳပ္အရ ၃ ဆေလ်ာ္ရမယ္ ဆုိရင္ ၃ ဆေလ်ာ္ၿပီး ျပန္အမ္းလုိက္ တာပဲ။ ကိုယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ ႐ူးသြပ္မႈ၊ သူတုိ႔ သြားခ်င္တဲ့ လမ္းေၾကာင္းက အဆင္ မေျပဘူး။ ဒီအႏုပညာကို ထုတ္ကုန္ တစ္ခုလိုမ်ဳိး၊ စားေသာက္ကုန္ တစ္ခုလို ပံုမွန္ လည္ပတ္တဲ့ စက္ယႏၲရား တစ္ခုက ထြက္တဲ့ ပစၥည္း တစ္ခုလို သတ္မွတ္ၿပီး ထုတ္လုပ္တဲ့ လူမ်ဳိးဆုိရင္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔နဲ႔ က သိပ္အဆင္မေျပေလာက္ ဘူးေလ။ အေစာႀကီးက အႏုပညာ ဆုိတာ ႐ူးသြပ္မႈနဲ႔ ဖန္တီး မႈဘက္ကုိ ဦးတည္တာကိုး။ ဖန္တီးမႈေကာင္းေလ ပရိသတ္ အာ႐ံု စူးစုိက္မႈေကာင္းေလ၊ ကုိယ့္ကုိ အားေပးေလျဖစ္ မွာပဲေလ။ ဖန္တီးမႈ ဆုိတာကလည္း ပစၥည္း ပံ့ပိုးမႈ၊ လိုခ်င္တဲ့ ေထာင့္ကေန ျဖည့္ေပးမႈ ဆိုတာ ရိွေနေသးတာပဲေလ။

ၾသစေၾတးလ် ေဖ်ာ္ေျဖေရး ခရီးစဥ္ကို ဘာ့ေၾကာင့္ လက္ခံခဲ့တာလဲ။

ဟုိးငယ္ငယ္ကတည္းက ေသေလာက္ေအာင္ သြားခ်င္တဲ့ အဂၤလန္တို႔၊ ၾသစ ေၾတးလ်တို႔က ႏွစ္ႏွစ္ေလာက္ ႀကိဳးစားၿပီး ဗီဇာ မရလုိ႔ မသြားရဘဲ ကုိရီးယား သြားခဲ့ရတာ။ အခု တစ္လလံုး သြားရမယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ လည္ပတ္ ခ်င္တာလည္း ပါတယ္။ ၾသစ ေၾတးလ်ကို သြားရတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက ကုိေျပတီဦးတုိ႔ အၿငိမ့္ အက်ဳိးဆက္နဲ႔ သြားရတာ။ ေလးပြဲမွာ လူရႊင္ေတာ္ လုပ္ေပးရမွာပဲေလ။

ျပည္ပမွာ လူရႊင္ေတာ္ အေနနဲ႔ ေဖ်ာ္ေျဖဖို႔ ယံုၾကည္မႈ အျပည့္ ရိွသြားၿပီလား။

ကၽြန္ေတာ့္ကို အျမဲတမ္း ေတြ႕ေနက် ပရိသတ္ေတြေတာင္မွ လူရႊင္ေတာ္ လုပ္တာကို ႏွစ္ႏွစ္သက္သက္နဲ႔ ေက်ေက်နပ္နပ္ ရိွၾကတာဆုိေတာ့ ျပည္ပ ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာေတြ အေနနဲ႔ ဒီအတုိင္း မတ္တတ္ သြားရပ္ရင္ေတာင္ ေပ်ာ္ၿပီး ေက်နပ္ၾက တာကိုး။ ကုိယ့္ရဲ႕ မွားယြင္း ခၽြတ္ေခ်ာ္မႈ အားလံုးကို နား လည္ခြင့္လႊတ္ၿပီး ၾကည့္ၾက မွာပဲေလ။ အဲဒီေတာ့ သူတုိ႔နဲ႔ ေတြ႕ဖို႔က အဓိကျဖစ္ေနတယ္ ေလ။ ကၽြန္ေတာ္ ျပက္တတ္ သည္ျဖစ္ေစ၊ မျပက္တတ္ သည္ျဖစ္ေစ သူတို႔က အား ေပးမွာပဲေလ။ အဲဒီစိတ္ ေၾကာင့္ပဲ ဟိုေရာက္ရင္ ျပက္လံုးေတြက ေခ်ာေခ်ာေမြ႕ေမြ႕ နဲ႔ အဆင္ေျပသြားမွာပါ။

ျမန္မာျပည္မွာ လူရႊင္ေတာ္ အေနနဲ႔ ထပ္လုပ္ဖို႔ ကမ္း လွမ္းလာရင္ေရာ။

မလုပ္ျဖစ္ေလာက္ဘူး ထင္တယ္။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ ဆုိေတာ့ အဲဒီတစ္ပြဲ လုပ္ဖို႔ စိတ္ေရာလူေရာ အကုန္ ကုန္ခန္းတယ္။ ႀကိဳးစားရတဲ့ အခ်ိန္ ရက္ကလည္း အရမ္း တိုတာကိုး။ ရက္တုိတုိေလး အတြင္းမွာ ကုိယ့္ဘက္က ေလ့လာရ တာေရာ၊ ေဘးမွာရိွတဲ့ အစ္ကိုေတြနဲ႔ တုိင္ပင္ရတာ။ ဒါေတာင္မွ ၀ုိင္း၀န္းၿပီးကူညီၾက လို႔ ဒီေလာက္ အေနအထား ျဖစ္သြားတာ။ ေနာက္ထပ္ တစ္ခါသာ ဆုိရင္ ကုိယ့္ကိုယ္ အသစ္တစ္ေယာက္ အေနနဲ႔ သတ္မွတ္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူးေလ။ အားလံုးကလည္း ကုိယ့္ ကုိသိၿပီးသား လူတစ္ေယာက္ လုိ႔ သတ္မွတ္လုိက္ရင္ ကုိယ့္ အားနည္းခ်က္ေတြကို ၀ုိင္းၿပီး ပံ့ပိုးေပးဖို႔ ဆုိတာ အရင္ေလာက္ အားရိွမွာ မဟုတ္ဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေသခ်ာ ျပင္ဆင္ေလ့လာ ၿပီးမွပဲျပန္ၿပီး လုပ္ျဖစ္လိမ့္ မယ္ထင္တယ္”လုိ႔ ေနမင္းက ဆုိပါတယ္။

႐ုပ္ရွင္ဇာတ္ကားကို ေနတိုးနဲ႔ ႐ုိက္ဖို႔ စီစဥ္ထားၿပီး တစ္ခါမွ တြဲမ႐ုိက္ ဖူးေသးတာေၾကာင့္ စီစဥ္တာလုိ႔ သိရပါ တယ္။ ေရႊအျမဳေတမဂၢဇင္း အတြက္ ဓာတ္ပံုကို ျပင္ဦးလြင္ အထိသြားေရာက္ ႐ုိက္ကူးေပးတဲ့ ေနမင္း ဂ်ီက်သမွ်ခံတဲ့ ဓာတ္ပံုကိုလင္း(Studio-K) ကို လည္း ေက်းဇူးအထူးတင္ရိွပါ ေၾကာင္းဆုိပါရေစ။

ခင္ေလးျမင့္
(ေရႊအျမဳေတ မဂၢဇင္း၊ဇူလိုင္လ ၂၀၁၂)