၂၀၁၂ ခုႏွစ္၊ ဇန္န၀ါရီလ ၁၂ ရက္ေန႔ကပါ။ လက္နက္ကိုင္ အဖြဲ႕အစည္း တစ္စုက ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးၿပီး လက္မွတ္ ေရးထိုးၾကတဲ့ သတင္းကို ၾကားသိရပါတယ္။

ဒါဆို ကိုယ္တို႔ ဘုရားသံုးဆူ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းေတာ့မွာေပါ့။ ဒီအေတြးက ဒီမွာတင္ ရပ္မသြားဘဲ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ မၿငိမ္းမခ်မ္း ကာလဆီကို ဦးတည္မိေလေတာ့။

၂၀၁၀ ျပည့္ႏွစ္၊ ႏို၀င္ဘာလကပါ။ ဆိုင္ကယ္သံ၊ ကားသံတညံညံနဲ႔ နယ္စပ္ၿမိဳ႕ေလးလည္း အခုက်ေတာ့ တိတ္ဆိတ္ၿငိမ္သက္လို႔။ အထိတ္တလန္႔ လူတခ်ဳိ႕လည္း ဟုိဘက္ကမ္း(ထိုင္းဘက္ကမ္း)ကို ကူးၿပီး စစ္ခို လံႈေနၾကေလရဲ႕။ ေနာက္ေန႔လည္း ေရာက္ေရာ လူေတြ အားလံုးနီးပါးလည္း တစ္ဖက္ကမ္းမွာ စစ္ခို လံႈေနၾကေပၿပီေလ။ သူတစ္ျပန္ ကိုယ္တစ္ျပန္ ပစ္ရင္းခတ္ရင္းနဲ႔ ျပည္သူ လူထုေတြလည္း တစ္ဖက္ကမ္းကူးၿပီး စစ္ေဘး ေရွာင္ရတာပဲေလ။

တကယ္ဆို ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္ကတည္းက ဒီလို မၿငိမ္းခ်မ္းတာမ်ဳိး ေတြ ၾကံဳဖူးတာပါပဲ။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာနဲ႔ ထိုင္းစစ္ပြဲ။ အခုက်ေတာ့ ကိုယ္တို႔ လူမ်ဳိးအခ်င္းခ်င္း ျဖစ္ၾကတဲဲ့ စစ္ပြဲရယ္ေလ။ ေတြးရင္းနဲဲ႔ ရင္ထဲမွာ နင့္ခနဲ နာက်င္ လာေစပါတယ္။

ညခုနစ္နာရီ ထိုးလာေတာ့ ကိုယ္တို႔အိမ္နားက ဓမၼာ႐ံုႀကီးထဲမွာ ဦးပၪၥင္း ေတြ ႂကြေရာက္လို႔ လာၾကပါၿပီ။ ျဖစ္လာမယ့္ အေျခအေနကို တတ္ႏိုင္တဲ့ဘက္က ကူညီဟန္႔ တားေပးႏိုင္ဖို႔ ဦးပၪၥင္းေတြလည္း ကင္းလွည့္ေပး ရွာပါတယ္။ အိမ္မွာ က်န္ေနၾကတဲ့ ေယာက်္ား သားေတြကလည္း ဦးပၪၥင္းေတြကို အခ်ိဳရည္ ေလးေတြ ကပ္ေပးၾကပါတယ္။ တခ်ဳိ႕ေယာက်္ား သားေတြက ၿမိဳ႕မေစ်းႀကီးကို ကင္းလွည့့္ေပးၾက လို႔ေပါ့။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေနာက္တစ္ေန႔ ေရာက္လာေတာ့ ၿမိဳ႕ ေလးထဲက လူေတြအားလံုး တရားအားထုတ္ေန ၾကသလား ထင္မွတ္ မွားေလာက္ေအာင္ ၿငိမ္ သက္တိတ္ဆိတ္လို႔။ ညံစီစီ အသံ ေ၀ဆာေနတတ္တဲ့ ၿမိဳ႕မ ေစ်းတန္းႀကီးလည္း အခုက်ေတာ့ ေျခာက္ကပ္လို႔။ တစ္ခါတေလ မ်က္စိလည္ လမ္းမွားၿပီးလာေရာင္းတတ္ၾကတဲ့ ေစ်းသည္ ေတြရိွမွပဲ ဟင္းစားဖို႔အတြက္ ၀ယ္ခ်န္ထားရ တယ္။ အေမတို႔တစ္ေတြ ဟိုဘက္ကမ္းမွာ စစ္ခို လံႈေနၾကၿပီဆိုေတာ့ အိမ္နားက ဦးႀကီးကပဲ ကိုယ္ တို႔သားအဖအတြက္ ဟင္းခ်က္ၿပီး ပို႔ေပးရွာတယ္ ေလ။ ဒီလိုန႔ဲပဲ ရိွတာေလးေတြ ေ၀မွ်စားေသာက္ ၾကရင္းနဲ႔ စစ္ႀကီးၿပီးဆံုးမယ့္ အခ်ိန္ကာလတို ေမွ်ာ္လင့္ ေနၾကေလရဲ႕။


ထိုင္းဘက္ကမ္းမွာေတာ့-
လူတစ္စုက မြန္ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းထဲမွာ စစ္ ခိုလံႈၾကသလို တျခား လူေတြကလည္း ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းရဲ႕ အျပင္ဘက္ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚ ဖ်ာခင္း ၿပီး စစ္ခို လံႈေနၾကရရွာတယ္ေလ။ အဲဒီလို စစ္ ခိုလံႈၾကရတဲ့ လူဦးေရကေတာ့ ေသာင္းဂဏန္းနီး ပါးေလာက္ ရိွပါတယ္။

ေနာက္ထပ္ စစ္ခိုလံႈၾကတဲ့လူေတြ ကံေကာင္း တာကေတာ့ ထိုင္းႏိုင္ငံက အလွဴရွင္ေတြစုၿပီး အမိုးအကာေတြ ျပဳလုပ္ ေပးၾကသလို တစ္ေန႔ကို ထမင္း ဟင္း သံုးနပ္စာ ေကၽြးေမြး လွဴဒါန္းေပးၾက တာပါ။ ဒါ့အျပင္ ေသာက္ေရသန္႔ ဆိုလည္း တစ္ေယာက္တစ္ဘူးစီ ေပးလွဴၾကပါရဲ႕။ ဒီလိုဆိုေတာ့လည္း လူလူခ်င္း ကိုယ္ခ်င္းစာတဲ့စိတ္နဲ႔ ၀င္ ေရာက္ကူညီေပးၾကရွာတဲ့ ထိုင္းလူမ်ဳိးေတြကို ေက်းဇူးတင္ရပါတယ္။

ဒီလိုေတြးၾကည့္မိေတာ့ ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ဆယ္စုႏွစ္တစ္ခုကိုလည္း သတိရမိေစပါတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ျမန္မာနဲ႔ထိုင္း နယ္ေျမလုရင္း စစ္ပြဲျဖစ္ရတာပါ။ တစ္ႏိုင္ငံနဲ႔ တစ္ႏိုင္ငံ အၿငိဳး တႀကီး ပစ္ခတ္ေနၾကေပမဲ့ ကိုယ့္နယ္သူ မ၀င္ရဲ၊ သူ႔နယ္ ကိုယ္ မ၀င္ရဲနဲ႔ဆိုေတာ့ ျပည္သူေတြဘက္ ကလည္း အခုလိုသိပ္ၿပီး မထိမနာၾကပါဘူး။ အခုေတာ့ ကိုယ္တို႔အခ်င္းခ်င္း တန္ျပန္ပစ္ခတ္မႈ ေၾကာင့္ ကိုယ္တို႔လူမ်ဳိးေတြပဲ ျပန္ခံၾကရတာကို ေတြးၾကည့္ရင္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ သံုးေလးရက္ၾကာေလေတာ့ ၿငိမ္ လာသလိုလို ျဖစ္လာပါၿပီ။ ျပည္သူေတြကလည္း အသီးသီး ကိုယ့္အိမ္ ကိုယ့္ေျမကို ျပန္ခြင့္ရၾကပါ ၿပီ။ ဒါေပမဲ့ ကာလ အတန္ၾကာတဲ့ အထိ ျပည္တြင္း စစ္ထပ္မံ ၀င္ေရာက္လာမွာကို အထိတ္တလန္႔ စိုး ရိမ္ေနၾကဆဲပါ။

ဟိုးလြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ အတိတ္ကာလ ဆီကို အလည္သြားၾကည့္မိေတာ့ “စစ္”ဆိုတဲ့ ေ၀ါဟာရကို ပိုၿပီးနားလည္ သေဘာေပါက္လာ သလိုပါပဲ။ ကိုယ့္အေနနဲ႔ကေတာ့ “ျပည္တြင္းစစ္” ဆိုတာ ကိုယ္တို႔အခ်င္းခ်င္း ေသြးကြဲေစႏိုင္တဲ့ သေကၤတလက္ၡဏာပါပဲ။ ေသြးကြဲၿပီဆိုရင္ လူေတြ ဟာ အလိုလိုေနရင္း မုန္းတီးလာၾကမယ္။ ကိုယ့္ အခ်င္းခ်င္း သတ္ျဖတ္ခ်င္စိတ္ေတြ ျဖစ္မိလာၾက မယ္။ ဒါဆို အဟိတ္တိရစၧာန္ေတြနဲ႔ ဘာမ်ားကြာ ျခားသြားမွာမို႔လို႔လဲ။ ကိုယ့္ရဲ႕ အၿငိဳးတႀကီးႏိုင္မႈ ေတြေၾကာင့္ ကိုယ့္လူမ်ဳိးေတြပဲ ထိခုိက္နစ္နာႏိုင္ ေစပါတယ္။

တကယ္ဆုိ အခ်င္းခ်င္း ပစ္ခတ္ၾကတယ္ ဆိုတာ မွန္ကန္တဲ့ လုပ္ရပ္မ်ားလားလို႔ စဥ္းစားၾက ေစလိုပါတယ္။ ဒါဆိုအႏုနည္းနဲ႔ အသံုးျပဳရင္ေရာ အခ်ိန္ၾကန္႔ၾကာ သြားမွာမို႔လို႔လား။ ဘာမွအက်ဳိး ျဖစ္ထြန္းလာမွာ မဟုတ္ဘူးလို႔ ခံယူထားၾကလို႔ပဲ လား။ ဒီလိုသာ ယူဆေနႏိုင္ေသးသေရြ႕ ကိုယ္တို႔ တိုင္းျပည္ႀကီးလည္း ဘယ္ေတာ့မ်ားမွ ၿငိမ္းခ်မ္း လာေတာ့မွာ မဟုတ္ပါဘူး။

ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ အခုလို ႏွစ္ဦးႏွစ္ဖက္ ၿငိမ္းခ်မ္းေရး ေဆြးေႏြးလာၾကတာကို ႀကိဳဆိုရမွာ ပါ။ ဒါေပမဲ့ စာရြက္ေလးေပၚက သေဘာ တူညီမႈ လက္မွတ္ေလးဟာ အခ်ိန္မေရြး ေပ်ာက္ပ်က္သြား မွာကိုေတာ့ စိုးရိမ္ေနရဆဲပါပဲ။

အတိတ္ကာလ တစ္ခုဆီသို႔ အမွတ္တရ
ေထာ္ဦး၊ဘားအံကြန္ပ်ဴတာ၊