ထားၿပီးသား ထမင္းကို ေလာင္းရတာ ဆိုေတာ့ မနက္ ငါးနာရီ ထိုးတာနဲ႔ အိပ္ရာကေန က်ံဳးထ ရေတာ့တာေပါ့။

အဲဒီေန႔ ေရာက္မွပဲ အိပ္ရာေစာေစာ ထရတာ မုန္းေနမွန္း သိရေတာ့တယ္ေလ။ ဒီလိုနဲ႔ အားတင္းရင္း အားတင္းရင္းနဲ႔ ဆြမ္းေလာင္းလာ လိုက္တာ သံုးပတ္ေလာက္လည္း ေရာက္ေရာ ဆက္ၿပီး မေလာင္းႏိုင္ေတာ့ဘူး။ အဲဒီေန႔က စၿပီး အမုန္းဆံုးနဲ႔ ေ၀းသြား ရတာေပါ့။

ဘားအံ ကြန္ပ်ဴတာ တကၠသိုလ္တဲ့ ေက်ာင္း တံခါး၀မွာ “မနက္ ၈ နာရီ ၁၅ တြင္ ေက်ာင္း ပိတ္မည္” ဆိုပဲ။ ဘာခက္တာ မွတ္လို႔။ မနက္ရွစ္ နာရီထၿပီး ကမန္းကတန္း ျပင္ဆင္ လိုက္႐ံုေပါ့ ေက်ာင္းနဲ႔ အေဆာင္က နီးနီးေလးရယ္ေလ။ ႏိႈး စက္ကို ရွစ္နာရီမွာ လွည့္ထားလိုက္၊ အေစာႀကီး ႏိုးေနရင္လည္း ဆက္ၿပီး ေမွးေနလိုက္႐ုံပဲေပါ့။ ရွစ္နာရီ ေဒါင္ခနဲ ထိုးတာနဲ႔သြား ကမန္း ကတန္း တိုက္၊ မ်က္ႏွာ အျမန္သစ္၊ ေက်ာင္း၀တ္စံု အျဖဴ အစိမ္း ေကာက္စြပ္ၿပီး ေက်ာင္းကို အေျပးတက္ရ တာေပါ့။ ဒါေတာင္အိပ္ရာေတြ မသိမ္းလို႔ အေဆာင္မွဴးနဲ႔ ျပႆနာ တက္ရတာ ရိွေသး။ ဒါကအေဆာင္ကို ျပန္ေရာက္လာမွဆိုေတာ့ ေနာက္ကိစ္ၥ ေနာက္ရွင္းေပါ့။

ေက်ာင္းကို ေရာက္လာေတာ့ ရွစ္နာရီခြဲ ေလာက္ရိွေနၿပီ။ စာသင္ေနတဲ့ တီခ်ယ္ကို ၀င္ခြင့္ ေတာင္းၿပီး ၀င္ထိုင္လိုက္ရတာေပါ့။ ေျပာသာ ေျပာရတာ။ အတန္းေနာက္က်တဲ့အထဲမွာ ေယာက်္ား အမ်ားစုရယ္ေလ။ အဲဒါကို သိတဲ့ တီခ်ယ္ Math က-
“အခုေခတ္က ေျပာင္းျပန္ျဖစ္ေနၿပီ၊ အရင္ တုန္းက မိန္းကေလးေတြ အလွေတြ ဘာေတြ ျပင္ေနလြန္းလို႔ ေက်ာင္းေနာက္က်တာမ်ဳိး မဟုတ္ ေတာ့ဘူး။ ေယာက်္ားေလးေတြ အလွျပင္လြန္းလို႔ ေက်ာင္းေနာက္ က်ေနရတဲ့ေခတ္ ေရာက္ေနၿပီ၊ ေအးေလ၊ သူတို႔ ေယာက်္ားေလးေတြက ေရမိုး ခ်ဳိးရ၊ ေအာက္ခံမိတ္ကပ္ေတြ သနပ္ခါးေတြဖို႔ရ၊ ဂ်ဲလ္ေတြ ဘာေတြ လူးေနရနဲ႔ဆိုေတာ့ ေက်ာင္း ေနာက္က်မွာေပါ့။ တီခ်ယ္က သတင္း အတိအက် ရထားတာ၊ ဘယ္သူေကာင္းသားလဲဆိုတာ ကိုယ့္ ကိုယ္ကို သိထားၾကေပါ့”တဲ့ေလ။ မိန္းကေလး ေတြမ်ား ရယ္လိုက္ၾကတာ “တဟီးဟီး”နဲ႔ ရယ္ ေလ။ ျမင္းဟီသံေတာင္ သူတို႔အသံေလာက္ မဆိုးဘူး။ အင္း၊ တီခ်ယ္ ကိုယ့္ကိုေတာ့ ေျပာတာ မဟုတ္ေလာက္ပါဘူး။ ကိုယ္က တစ္ခါတေလ က်ရင္ မ်က္ႏွာေျပာင္ေျပာင္နဲ႔ သနပ္ခါး မလူးဘဲ ေက်ာင္းလာ တတ္တာေလ။ တီခ်ယ္တျခား ေက်ာင္းသားေတြကို ေျပာေနတယ္ ထင္ပါရဲ႕။

ဒီလိုနဲ႔ပဲ ေက်ာင္းေတြၿပီးသြားၿပီ ဆိုေတာ့ အမုန္းဆံုးအရာကို ၾကံဳဆံုရျပန္ေပါ့။ အင္း၊ ျဖစ္ ပံုက။ ရန္ကုန္တစ္ခါဖူးမွ မေရာက္ဖူးတဲ့ ကိုယ္က ရန္ကုန္ကို ေရာက္ခ်င္စမ္းပါရဲ႕။ ဒီေတာ့ရန္ကုန္မွာ သင္တန္းေလးဘာေလးတက္၊ ကေလာင္ေလး ဘာေလးေသြးၿပီး အလုပ္ေလး ဘာေလးလည္း လုပ္ခ်င္စမ္းပါရဲ႕။ ဥပမာ-မီဒီယာ ေလာကေပါ့။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ရန္ကုန္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းေပၚ ေျခခ်မိ ေတာ့တယ္ေလ။ (အေနအစား ေခ်ာင္တယ္ဆို ေတာ့)။ ဒါေပမဲ့...

ဒါေပမဲ့ အမုန္းဆံုးကိုေတာ့ ေအာင့္ကာ နမ္းရ ေတာ့တာေပါ့။ မနက္ေစာေစာစီးစီး ေလးနာရီခြဲ ေလာက္မွာ အိပ္ရာကေန ထ၊ စက္ဘီးေလး နင္းၿပီး သက္ဆိုင္ရာ ဓမၼာ႐ံုေတြဆီ ဆြမ္းခ်ဳိင့္သြားယူရ တယ္ေလ။ က်န္တဲ့လူေတြက ဆြမ္း၀ုိင္းေတြျပင္ ၾကေပါ့။ အင္း၊ တစ္ခါတေလက်ေတာ့လည္း ဆြမ္းမ်ားတဲ့ေန႕ေတြမွာ ဆြမ္းခံႂကြလိုက္ေပးရတာ ေပါ့။ ထမင္းဟင္းတင္တဲ့လွည္းကို တြန္းတဲ့သူက  တြန္း၊ ခ်ဳိင့္ကိုင္တဲ့သူက ကိုင္၊ ေတာင္းထမ္းတဲ့ လူက ထမ္းၾကေတာ့တာပါပဲေလ။

မနက ခုနစ္နာရီထိုးၿပီ ဆိုရင္ ဟင္းရြက္ကန္ စြန္းေတြ ၾကက္သြန္ျဖဴနီေတြလွီးတန္လွီး ေႁခြ တန္ေႁခြ၊ ေန႔ဆြမ္း ဘုဥ္းၿပီးရင္ေတာ့ အလုပ္ေတြ အားလံုးလည္း ၿပီးသြားၿပီေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ေအးေအး ေဆးေဆးနဲ႔ အနား မယူႏိုင္ပါဘူး။ အဲဒီအားတဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ သင္တန္းေတြ ဘာေတြေလွ်ာက္တက္ ရမယ္ေလ။ ဒီေတာ့ အိပ္ေရး မ၀တဲ့ ျပႆနာက စေတာ့တာပဲေပါ့။ မနက္ေလးနာရီခြဲ ထ၊ မထရင္ ေတာ့ ဦးပၪၥင္းေတြက လာႏိႈးၾကၿပီသာမွတ္။ အင္း၊ သူမ်ားေတြ အသီးသီးထၿပီး ကိုယ္သာ မထရင္ေတာ့ ေက်ာင္းထမင္း၊ ေက်ာင္းဟင္းေတြ စားၿပီး သူမ်ား အေျပာေတာ့ ခံရမွာပဲေပါ့။
ဒီေတာ့ ညည အိပ္ရာ၀င္တာနဲ႔ မုန္းဖို႔သိပ္ ေကာင္းလွတဲ့ မနက္ေစာေစာစီးစီး အိပ္ရာထရမွာ ကို ေတြးေတြးၿပီး “သားေလး ေၾကာက္ေၾကာက္ လို႔” ေအာ္ဟစ္ပစ္ လိုက္ခ်င္စမ္းပါရဲ႕။ အင္းေလ မနက္ေစာေစာစီးစီး ထခ်င္လည္း ထ၊ မထခ်င္ ရင္လည္း အင္း၊ ထ ထ ထ...။

မာံေထာ္ဦး(ဘုရားသံုးဆူ)
(Teen မဂၢဇင္း၊မတ္လ ၂၀၁၂)