လူတုိင္းမွာ အတိတ္၊ အနာဂတ္၊ ပစၥဳပၸန္ ဆုိတာေတြ ရိွပါတယ္။ လူတုိင္းမွာ ရိွတဲ့ အတိတ္ အေၾကာင္းေတြက ျပန္ေျပာစရာ၊ နားေထာင္ခ်င္စရာ ေကာင္းတာေတြ ရိွႏုိင္သလို လံုး၀ကို ေမ့ပစ္စရာ၊ ျပန္မေျပာခ်င္စရာ အေၾကာင္းေတြလည္း ရိွမွာပါ။

ေတးေရး အေနနဲ႔ ပရိသတ္ေတြ သိထားသလို ေတးဆုိတစ္ေယာက္ အေနနဲ႔လည္း လက္ခံ အားေပးေနတဲ့ ၾသရသရဲ႕ အတိတ္အေၾကာင္း ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဘ၀က စိတ္၀င္စားစရာပါ။

မိသားစု၀င္ မ်ားျပားတဲ့ ၾသရသရဲ႕ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဘ၀က အေဒၚ ျဖစ္သူအိမ္မွာ ျဖတ္သန္း ခဲ့ရပါတယ္။ ညီအစ္ကို ၆ ေယာက္ ရိွတဲ့ ၾသရသတုိ႔ရဲ႕ မိသားစု စား၀တ္ေနေရး၊ စီးပြားေရး အဆင္ မေျပမႈေၾကာင့္ ၅ တန္း ေက်ာင္းသားအရြယ္ကတည္းက အေဒၚအိမ္မွာ ၾသရသက ေနခဲ့ရတာပါ။ “၁၉၈၈ ခုႏွစ္ေလာက္က မိသားစု ၆ ေယာက္ကို ေကၽြးဖို႔ မလြယ္တဲ့ အခ်ိန္ပါ။ အဲဒါေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ အနစ္နာ ခံၿပီး အေဒၚေတြ အိမ္မွာ သြားေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ အေဒၚအိမ္မေရာက္ခင္ ၃ တန္း၊ ၄ တန္းမွာ ငံုးေၾကာ္ေရာင္းဖူးတယ္။ အဲဒီတုန္းက ရွက္လည္းရွက္တယ္။ ငုိခဲ့ရတဲ့ ေန႔ေတြလည္း ရိွတယ္။ ညီအစ္ကို ႏွစ္ေယာက္ရိွရင္ေတာင္ ကၽြန္ေတာ္ပဲ မိသားစု အတြက္ လုပ္ေပးတယ္။ ေျမနီကုန္းမွာ ငံုးေၾကာ္ေရာင္းခဲ့တာပါ။ ေန႔ခင္းေက်ာင္းတက္၊ ညဘက္ ငံုးေၾကာ္ေရာင္း၊ အဲဒီ ဘ၀ကေနျဖတ္သန္းခဲ့တယ္။ ဒါေတြ အားလံုးကို ျပန္မေျပာဘူးလုိ႔ ရည္ရြယ္ထားတာ၊ အခုအခ်ိန္မွာ ကုိယ့္ဘ၀ အေျခအေနကို ေျပာခ်င္တယ္။ ေျပာတယ္။

အဲဒီအတြက္ အဲဒီ ဒဏ္ေတြကို ခံႏုိင္ေအာင္ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားထားတယ္” လုိ႔ ၾသရသက သူ႔ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈေတြထဲက ငယ္ဘ၀ တစ္စိတ္တစ္ေဒသကို အရင္ဆံုး ေျပာျပပါတယ္။ မိဘေတြ ရိွေပမဲ့ မိဘေတြနဲ႔ အတူတူ မေနရတာေၾကာင့္ ကုိယ့္ကိုယ္ကို စိတ္နာ၊ ေဒါသေတြလည္း ထြက္ခဲ့ပါတယ္။ မိဘအိမ္မွာ မဟုတ္တဲ့အတြက္ အစစအရာရာ ခ်ဳိးႏွိမ္ခံရတာပါ။ “သူမ်ား သားသမီးေတြက ထမင္းစားရင္ ဟင္းႏွစ္တံုးဆုိ ကၽြန္ေတာ္က တစ္တံုးပဲ စားရတယ္။ မုန္႔ဖိုးက ၂၀၀ ဆုိရင္ ၁၀၀ ပဲရမယ္။ အစစအရာရာေပါ့။ ကုိယ့္ေက်ာင္းစရိတ္ လုိရင္ေတာင္ ခ်င့္ခ်ိန္ၿပီး ေျပာေနရတယ္။

အဲဒီ အခ်ိန္ေတြက ကုိယ့္ဘ၀ကို  အမွတ္ရဆံုး အခ်ိန္ေတြပဲ”လို႔ ၾသရသက ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဘ၀အစကို ေျပာျပပါတယ္။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဘ၀အစကို ေလာကဓံ တရားေတြက ၾကမ္းတမ္းစြာနဲ႔ ျဖတ္သန္းေစခဲ့တာပါ။ ဘ၀ကို ၾကမ္းတမ္းစြာ ျဖတ္သန္းရေပမဲ့ ေက်ာင္းပညာေရးပိုင္းကုိေတာ့ ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ အေဒၚအိမ္က ခုိင္းတာကို အကုန္ လုပ္ၿပီးတာနဲ႔ စာကိုက်က္ရင္း  ဘ၀အတြက္ ထြက္ေပါက္အေနနဲ႔ ျဖတ္သန္း ခဲ့ရတာပါ။

ႀကိဳးစားရင္း ဘ၀အတြက္ ႐ုန္းကန္ ျဖတ္သန္းရခ်ိန္မွာ ၾသရသက မိဘေတြအေပၚ အျမင္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ “ငယ္တဲ့ အသက္အရြယ္ ျဖစ္တဲ့အတြက္ အျမင္တစ္မ်ဳိး ျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ငါ့ကိုမေကၽြးႏုိင္၊ မေမြးႏုိင္ဘဲ ဘာလို႔ေမြးလဲေပါ့။ ဒါေပမဲ့ ညီအစ္ကိုက ၆ ေယာက္ဆုိေတာ့ အေမေတြ၊ အေဖေတြဘက္က ၾကည့္ရင္လည္း မွန္တယ္။ အခု အခ်ိန္မွာ အဲဒါကို ကၽြန္ေတာ္ ေက်းဇူး အရမ္းတင္တယ္။ အဲဒီလုိေလာကဓံ ျဖတ္သန္းမႈ မရိွခဲ့ဘူးဆုိရင္ ဒီအခ်ိန္မွာ ၾသရသ ဆုိတာ ျဖစ္လာမွာ မဟုတ္ဘူး။ ဘာျဖစ္ေနမွန္းကို မသိဘူး။ မခံခ်င္စိတ္နဲ႔ ႀကိဳးစားမႈရယ္၊ အဲဒီ အခ်ိန္ေတြက ျဖစ္ပ်က္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြက ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္အတြက္ အားေဆးပါ”လို႔  ၾသရသက မိဘေတြ အေပၚ ျမင္ခဲ့တဲ့အျမင္ကို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။ ၾသရသက ပင္ပန္းမႈ  ဒဏ္ေတြ ခံႏိုင္ၿပီးရင္ ျဖတ္သန္းရမႈေတြက အားေဆးတစ္ခု အေနနဲ႔ ျဖစ္ခဲ့တာပါ။

ဂီတကုိ ငယ္စဥ္ကတည္းက ၀ါသနာပါၿပီး မိဘေတြနဲ႔ ေနတဲ့ ၄တန္း အရြယ္အထိ မာမာေအး၊ ခင္ၫြန္႔ရည္၊ အႏုိင္၊ အထြန္း၊ တြံေတးသိန္းတန္၊ တကၠသိုလ္ လဲ့လဲ့တုိ႔ရဲ႕ သီခ်င္းေတြနဲ႔ ၾသရသက နားယဥ္ခဲ့ပါတယ္။ ရွစ္တန္း၊ ကိုးတန္းမွာ ေနာေနာ္တို႔နဲ႔သူငယ္ခ်င္းေတြျဖစ္ၿပီး ေက်ာင္းပြဲေတြမွာ သူငယ္ခ်င္း ေတြနဲ႔ စဆုိျဖစ္ခဲ့တာပါ။ ၾသရသက အ.ထ.က ၃ စမ္းေခ်ာင္းမွာ ငါးတန္း ကေန ၁၀ တန္းအထိ ေက်ာင္းတက္ခဲ့တာျဖစ္ပါတယ္။ ၁၀ တန္းမွာ ဂုဏ္ထူး ၂ ခုနဲ႔ ေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ ၾသရသက ဆရာ၀န္ျဖစ္ ခ်င္ခဲ့ေပမဲ့ မျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ ဂီတကို ၀ါသနာပါတဲ့ ၾသရသကို အသက္ ၁၅ ႏွစ္ အရြယ္၊ ၁၆ ႏွစ္အရြယ္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက ႏွိမ့္ခ် ဆက္ဆံတာမ်ဳိးမရိွဘဲ ခ်စ္ခ်စ္ခင္ခင္ပဲ ဆက္ဆံခဲ့ၾကတာပါ။

“ေက်ာင္းတက္တဲ့ အခ်ိန္မွာ သူငယ္ခ်င္းေတြက ထမင္းစားရင္ေတာင္ ေခၚစားတယ္။ စာလည္းေတာ္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ခ်စ္ၾကတယ္။ သူငယ္ခ်င္း ေတြကိုလည္း စာျပန္ျပေပးတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ေက်ာင္းသြားရင္ ထမင္းဘူး ထည့္ တဲ့အခါ ဟင္းနည္းတယ္။ ဟင္းလည္း သိပ္မေကာင္းဘူး။ ရွက္တာ ေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ သူမ်ား ဟာကိုပဲ မလိုခ်င္ဘူး။ ကုိယ္ကိုယ္တုိင္ မေပး ဆပ္ဘဲ သူမ်ားဆီက အလကား မလုိခ်င္ဘူးဆုိတဲ့ ေဆာင္ပုဒ္ ကၽြန္ေတာ့္မွာေတာ့ ရိွတယ္”လို႔ ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈ အခ်ဳိ႕ျ ပန္ေျပာျပပါေသးတယ္။

၁၀ တန္း ေအာင္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ယုဇနဂါးဒင္း ဟုိတယ္မွာ Witer အလုပ္ကို ၾသရသက ၀င္လုပ္ခဲ့ ပါေသးတယ္။ အဲဒီက စၿပီး သီခ်င္းေတြေရး၊ သီခ်င္းေတြ ဆုိဖုိ႔ ႀကိဳးစားခဲ့တာပါ။ “ကၽြန္ေတာ္ အမ်ားႀကီး ႀကိဳးစားခဲ့ပါတယ္။ သီခ်င္း အတြက္ ႀကိဳးစားၿပီး လုပ္ခဲ့တယ္။  အေျပာအဆုိလည္း ခံရတယ္။ သူခိုးလည္း အစြပ္စြဲခံရတယ္။ အဲဒီဒဏ္ေတြကို ေက်ာ္ျဖတ္ခဲ့ရတာ၊ အဲဒီဒဏ္ေတြ ခံၿပီး စိတ္ဆုိးခဲ့၊ ေဒါသျဖစ္ခဲ့ေပမဲ့ ရန္မမူခဲ့ဘူး။ အဲဒီလို လုပ္တဲ့သူေတြကို ေက်းဇူး တင္တယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲ ဆုိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ စိတ္ဓာတ္ ခြန္အားကို ျမႇင့္တင္ ေပးလုိက္လုိ႔ပဲ။ ကၽြန္ေတာ္က အားငယ္တတ္တယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သတ္ၱိရိွတယ္။ အလုပ္ကို ျပတ္ျပတ္သားသား လုပ္တတ္လာၿပီ။ ကိုယ့္ေၾကာင့္ သူတစ္ပါး မထိခိုက္ေစရ ဘူးဆုိတဲ့ စိတ္ရိွတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သီခ်င္းေတြ ေရးေတာ့ ျဖတ္သန္းမႈေတြေပၚ မူတည္ၿပီး အုိင္ဒီယာေတြ အမ်ားႀကီးရတယ္။ စာလည္း အမ်ား ႀကီး ဖတ္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ သီခ်င္းစသြင္းတာ မဒီလြန္ရဲ႕ စံပါပဲ စီးရီးကို ေဘာက္ေထာ္မွာ သြင္းတာ။ စီးရီးသြင္းတဲ့ အခ်ိန္မွာ အခက္ အခဲေတြက  အမ်ားႀကီးပါပဲ။

အဲဒီ အေခြၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မေအာင္ျမင္ေသးဘူး။  Iron Cross နဲ႔ လည္း ဆုိခြင့္ရတယ္။ မေအာင္ျမင္ေသးခ်ိန္ အေခြ ဆက္လုပ္တယ္။ အဲဒီမွာ ေဘာက္ေထာ္စတူဒီယို ကေန ည ၂ နာရီေလာက္ ျပန္ဖို႔ ပိုက္ဆံမရိွဘူး။ သူမ်ားေတြက တကၠစီနဲ႔ အသီးသီး ျပန္သြားၾကတယ္။  ကၽြန္ေတာ္က သခ်ၤာနဲ႔ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ အခက္အခဲ ရိွေသးတယ္။ မိဘေတြကို ရသေလာက္ ပိုက္ဆံေလး ေပးေနတဲ့ အခ်ိန္၊ ပိုက္ဆံေခၽြ တာတယ္၊ တကၠစီ ငွားရင္ ၃၀၀၀ ကုန္မယ္။ ၿပီးရင္ ထမင္းက စားရဦးမယ္။ ကၽြန္ေတာ့္ လက္ထဲမွာ ၁၀၀၀ ပဲရိွတယ္။ အဲဒီေတာ့ ေဘာက္ေထာ္ကေန ေျမနီကုန္းအထိ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ၅၀၀ ဖိုး ထမင္းစား၊ အိမ္ျပန္ အဲဒီလိုမ်ဳိး လုပ္ခဲ့ရတယ္” လုိ႔ ၾသရသ ဂီတခရီးအစ ၾကမ္းတမ္းခဲ့မႈကို ေျပာျပခဲ့ပါတယ္။

ဒီလို ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းမႈေတြကို စိတ္ဓာတ္ မက်ေပမဲ့ အားငယ္မႈေတြေတာ့ ရိွခဲ့ပါတယ္။ ဂီတခရီးအစမွာ သီခ်င္းေတြေရာင္းၿပီး ပိုက္ဆံ မရတာေတြလည္း ၾသရသမွာ ၾကံဳခဲ့ရတာပါ။ “သီခ်င္းေရာင္းဖို႔ ခ်ိန္းထားရင္လည္း အိမ္ထဲ မေခၚဘူး။ အေပါက္၀မွာ ေစာင့္ခိုင္းထားတယ္။ ေရတစ္ခါေတာင္ မတုိက္ဘူး။ အဲဒီ ဘ၀ေတြလည္း ျဖတ္သန္းခဲ့ရတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာေတာ့ သီခ်င္းသစ္ေတြ လာယူတယ္။ သီခ်င္းေတြလာ ျပတာလည္း ရိွတယ္။ အိမ္မွာ ထုိင္ခိုင္းတယ္။ ေရတိုက္တယ္။ ထမင္းခ်ိန္ ထမင္းေကၽြးတယ္။ အႏုပညာေၾကးလည္း အျပည့္ေပးတယ္။ သီခ်င္းေကာင္းရင္ ယူတယ္။ မေကာင္းရင္ အက်ဳိးအေၾကာင္းေျပာတယ္။ ႐ိုး႐ိုးသားသား ပြင့္လင္းတာ အေကာင္းဆံုးေပါ့။ ကၽြန္ေတာ္ ခံခဲ့ရသလို ျပန္ၿပီးမခံစားေစ ခ်င္ဘူး”လို႔ တစ္ခ်ိန္က ခံစားခဲ့ရမႈေတြနဲ႔ ယွဥ္ၿပီး ဒီအခ်ိန္မွာ ဘယ္လိုလုပ္ ေဆာင္တယ္ ဆုိတာကို ၾသရသက ေျပာျပခဲ့ပါေသးတယ္။

ေနာင္တက္လာမယ့္ လူငယ္ ၀ါသနာရွင္ေတြကို ၾသရသက တတ္ႏုိင္သေလာက္ ကူညီဖို႔ အဆင္သင့္ပါပဲ။ အခု အခ်ိန္မွာေတာ့ ၾသရသက တစ္ကုိယ္ေတာ္ စီးရီး ထြက္ႏုိင္ေနၿပီ ျဖစ္သလို ပရိသတ္ေတြ လက္ခံတဲ့ ေတးေရးဆရာ အျဖစ္လည္း ရပ္တည္ ေနႏုိင္ပါၿပီ။ ဆယ္ေက်ာ္သက္ ဘ၀ ျဖတ္သန္းမႈေတြကို ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ေျပာျပေပးတဲ့ ၾသရသကို ေက်းဇူး အထူး တင္ရိွပါတယ္။

ခင္ေလးျမင့္
(Teen မဂၢဇင္း၊မတ္လ ၂၀၁၂)